...de verhalen, gedichten en theorieën van Koboi !

Kom bij mij ...

2009-02-07T15:45:00--02:00

Gisterenavond heb ik een prachtige concert-avond meegemaakt in Deinze.

Eerst was er de Deinse band: Souldust! Ze speelden echt sterk, en hadden veel nieuwe nummertjes in petto. Ze zingen voornamelijk soulcovers maar de stemmen van de twee zusjes Yasmin & Hadiel Holaïl zijn een lust om naar te luisteren. De band was in form, maar ik had wel wat meer actie verwacht van de blazerssectie, vaak stonden ze daar echt maar te staan, de bassist daarentegen stond te wippen, te springen en plezier te maken. Leer ze maar een danspasje aan tegen het volgende concert !

Daarna was het aan Ronny Mosuse. Hij bracht er helemaal alleen met z'n gitaar voornamelijk liedjes van z'n nieuwe album 'Allemaal Anders', wreed schoon. 't Was een sterk optreden en hij kan nog grappig zijn ook. Eén liedje bleef een beetje hangen, hier de tekst:

Ik wil je hand over mijn hand,
ik wil geen afstand tussen jou en mij,
ik wil de warmte van je armen voelen,
wil je bekijken van dichtbij.

Ik wil de maan boven ons bed,
en samen wachten op de ochtendzon,
wil jou alleen maar lieve woorden zeggen,
oooh als dat nu maar es kon.

Kom bij mij,
we vinden echt wel iets
om door te gaan,om door te gaan.
Blijf bij mij want anders heb ik niets
om door te gaan, om door te gaan.

Ik wil je handen op mijn buik,
ik wil m'n warhoofd leggen in je schoot,
en zo zou ik dan uren naar je kijken,
want de rest wordt waardeloos.

Jij zoekt mijn ogen met jouw ogen,
en zonder woorden zweer je dat je nooit
iets anders wil dan hier bij mij te blijven,
jij haalt de wanhoop uit m'n hoofd.

Kom bij mij,
ik vraag je asjeblieft
om door te gaan,om door te gaan.
Blijf bij mij want anders wordt het triest
om door te gaan, om door te gaan.

Kom bij mij,
ik vraag je asjeblieft
om door te gaan,om door te gaan.
Blijf bij mij,
want anders lukt het niet
om door te gaan, om door te gaan.
Kom bij mij,

We vinden echt wel iets
om door te gaan,om door te gaan...

Via de onderstaande link kan je het liedje beluisteren:
www.clipmachine.be/archief/p/detail/ronny-mosuse-kom-bij-mij

Genegen groeten,

Koboi

Weekje weg...

2008-12-29T07:24:00--02:00

Het is zondag, in de vroege avond.
Ik sta in m'n inkomhal,
met m'n prinsesje op m'n arm.
Ze is 21 maand, een schat,
haar armpjes rond m'n nek geslagen,
haar hoofdje op m'n schouder.
Ik druk ze nog es hard tegen me aan,
binnenin huil ik.

Mama is net klaar met het gerief in de auto te laden,
ze neemt ons meisje over, ik geef ze nog een kus.
Ik hou me sterk en roep haar nog vrolijk toe: Dadaa, Love you !
'Lauf joe' roept ze vanuit haar autostoeltje en ze zwaait.

De auto, die rijdt weg, m'n deur gaat dicht
en ik zak in elkaar, huilend, snikkend,
een hoopje tegen de muur.
Het is koud, zo koud...

Koboi

Shit-saai

2008-12-27T10:11:00--02:00

Toen ik onderwijzer studeerde (pas op, ik ben het nooit geworden hé) hadden we toch enkele saaie leraars.
Maar ze werkten ook inspirerend. Zonder hen kon ik toen nooit onderstaand gedicht neerpennen...

Vooraan een grijze baard
Hier twintig gladde kinnen
Gapend op z’n muil
Omdat het moet

            Zijn mond beweegt
            Maar wat eruit klotst hoor ik niet
            Één brij van stof, gezaag en ‘wijsheid’
            Vanop z’n lui gat naar ons toe gekotst

De dégout neemt toe
En wij, wij worden moe
Ons hoofd zwenkt weg van zijn stof
Zijn stem is dof, niemand luistert

            Iedereen is wel bezig met iets
            Maar niet met hem
            Voor ons is híj stof
            Of kortweg ... niets

Dat hij naar de maan loopt
Waar hij hele lessen over kakt
Maar ja, ‘k zou m’n aardrijkskunde beter leren
Anders ben ik weer gezakt.

Koboi

Smeltend

2008-12-26T10:23:00--02:00

Tastend op zoek
naar een plek op je lichaam.
Mijn hand glijdt langzaam langs je lijf.
Je ligt daar en je blijft.
En ik hoor jou
en voel jou en jij voelt mij.
Je bent zo zacht en schokt,
je adem stottert en je hijgt.
Bemind en bezweet,
vochtig en heet
en zo zacht.
Alles ver weg van m'n gedacht.
Enkel jij, ik en wij
gloeiend, uitgeput en blij.

Koboi

Samen

2008-12-24T16:51:00--02:00

Liefde is als een wandelend gedicht,
eens vertrokken en begonnen
samen zoekend, fel warm licht,
woordenstromen, stappen zwaar
en dan weer huppelend naast elkaar.

Koboi, 1998

De buren...

2008-12-22T23:09:00--02:00

Zie ze daar zitten, die twee oudjes,
op het bankje in hun tuintje,
zeker de tachtig voorbij.
Ze kijken vol vreugde naar hun verweerde Buddhabeeldje, bij de vijver.
Hun knokige handen verstrengeld in elkaar.

Je ziet dat ze heel wat hebben meegemaakt die twee.
Ze kijken elkaar aan, glimlachen, en knijpen elk om beurt
eens hun beide ogen toe, en dan kijken ze terug naar de vijver.

Hé dat is iets raar,
maar het is zo'n lief gebaar,
één van hun geheimpjes,
geen woorden nodig.

Ze zijn tevreden, ze hebben geleefd.
Zij hebben waarschijnlijk vele watertjes doorzwommen,
anders zouden ze daar niet zitten,
niet in hun eigen tuin, niet samen.

De oude man staat op, rug gebogen, langzaam.
Hij legt z'n hand even kort op haar rug,
en hij gaat naar binnen.
Even later is hij er terug,
met een glaasje water en haar pilletjes.
" 't is tijd", zegt hij, ze heeft het gehoord.
" Merci ", zegt zij, neemt de pilletjes
en drinkt haar glas in teugjes leeg.

Soms zie ik ze elkaar een kusje geven.
Hun hoofden langzaam naar elkaar toe
en dan zo'n klein kusje.

Die oudjes toch, van naast de deur,
ik kan er altijd terecht voor een dreupelke.
En soms vertellen ze dan over hun mooie reizen,
hun mooie dochter en over de liefde,
die toch zoiets raars en onvoorspelbaar is.

Zij koesteren heel wat samen.
De foto's aan de muur, de houten beelden van hun reizen,
het schaaltje waarop de koekjes worden geserveerd,
achter alles zit een heel verhaal, een verhaal dat zij kennen.
Het verhaal die zij zelf geschreven hebben, samen.

Een ongelooflijk boek zou dit zijn,
maar er zijn slechts twee exemplaren van afgedrukt,
één bij haar en één bij hem, geprint in hun geheugen,
bijna hetzelfde boek, maar toch niet helemaal...

Koboi, 2008