...de verhalen, gedichten en theorieën van Koboi !

Net op tijd de berg af.

2009-05-07T07:42:00--02:00

Hoihoi,

Read this: http://www.balidiscovery.com/messages/message.asp?Id=5219

Donderdag om 21h30 sliepen we aan het meer als heel de berg begon te rommelen.
Rook honderden meters hoog.De volgende morgen was een derde van het meer geelgekleurd van de zwavel, en zagen we reeds de nieuwe krater in de zijkant, waarvan sprake in het artikel.
Net op tijd weg dus. Deze foto zou op zaterdag zijn genomen. Die dag zijn enkele groepen teruggeroepen en was de berg ferm in actie.
De nacht van donderdag op vrijdag -1 mei - zijn de lokale vissers en jeugd die daar verblijven holderdebolder vertrokken. Na de rommelingen, rond 22h zijn wij echter terug gaan slapen. De vrijdagmorgen waren we heel alleen aan het meer. Zaaaaalig. Dan moesten we nog een kleine 3 uur klimmen naar de kraterrand, en dan nog 5 uur naar beneden. Het was voor mij een heel zware tocht, het fysiek zwaarste die ik ooit in mn leven heb gedaan. Mount Regret, I will never forget you.

Groeten vanop Gili Trawangan, coral island between Lombok and Bali, Indonesia.

Weg

2009-05-06T21:34:00--02:00

Weg weg weg ben ik
Ver ver, veel te ver
Waar bergen spuwen
en vrouwen kronkelen
om te overleven.
Waar dicht ver is en
ver slechts een droom.
Waar de zon baas is
en de regen lekker warm.
Regen in m'n hoofd,
verdwaasd, verdoofd.
Heeft het nog wel zin?
Verkopers op het strand: ´you buy? for luck!'
'No thank you. I'm a lucky guy'
7 vliegtuigen, enkele boten,
een vulkaanuitbarsting, levensgevaarlijke richels,
op de brommer door het zotte verkeer hier,
maar ik ben er nog. Luck is on my side.
So it seems.
Ver hiervandaan heb ik een dochtertje,
een superschatje, in een grijs land.
Mijn eigen zonnetje daar.
Maar al die weken zonder zonnetje zijn maar donker.
Werken om te wonen, werken om te eten,
en alles is onzeker, de gouden jaren zijn voorbij.
Alles moet, niks mag. Kiezen is er soms niet bij.
Sexy bikinis op het strand, als een plaatje in een reisgids,
ze doen me geen moer, weg ermee.
Enkel de zee, het ruisen van de golven,
de rode kanaries in de palmbomen
en een kokosnoot af en toe. Heb ik meer nodig?
Tuurlijk, maar wat?
Onbegrijpelijk hoe de keuze van 1 iemand
andermans leven en toekomst zo onderuit kan halen,
in een vingerknip, toch voor een tijdje.
Ik geloofde veel te veel in de mensen, alle mensen.
Misschien komt dat wel terug, beetje bij beetje.
Er zijn sterren die schitteren maar sterren zijn ver weg.
Er zijn lichtpuntjes, maar ze verplaatsen zich en ik
durf er soms niet naartoe stappen, ze verplaatsen zich,
zoals ik al schreef, en al dat stappen,
je zou er moe van worden, moedeloos ook.
Maar ik moet.Stilstaan heeft geen zin
en blijkbaar zijn er nog goede mensen, lieve mensen,
ik weet het wel, maar ik weet ook andere dingen,
ik weet veel te veel.
Daar vaart de Ferrariboot, die zag ik hier 5 jaar geleden ook,
sommige dingen veranderen niet,
en da's maar goed ook.
Ik hou niet zo van verandering. M'n goeie vrienden weten dat wel.
En ik word ziek van ruzie en geweld, m'n maag keert ervan.
Sommige mensen houden er blijkbaar wel van. Laat ze.
Sommigen verdraaien of negeren de waarheid,
gewoon om met zichzelf te kunnen leven. Laat ze.
Parels worden bolsters.
Deze wereld is te hard voor mij, maar ontsnappen heeft geen zin.
Het handjevol mensen die echt om me geven, die zouden het nochtans begrijpen.
Ze zouden zich niet bedrogen of belogen voelen, maar ze zouden wel treuren.
Treuren moet je mij niet leren, toch wil ik het ze niet aandoen, dus
blijf ik maar een beetje. Het geluk staat blijkbaar aan mn kant, opeens,
sinds m'n verjaardag, 31, toevallig net het omgekeerde van 13, ooit m'n
geluksgetal, nu niet meer.
Ik had hier moeten blijven 10 jaar geleden. Had ik maar, had ik maar,...
Maar het leven gaat verder en ik zie toch overal mooie dingen,
lieve mensen, kleine dingen die me weer moed geven.
Moed om er te blijven tegenaan gaan, om door te gaan.
Een beetje assertiever dan vroeger, een beetje meer beredeneerd,
voorzichtiger, maar op mijn eigen manier.
Mezelf op m'n best is best een leuke kerel, wel iets harder dan voordien.
Some things made me harder, wiser and smarter.
En misschien is dat maar best ook.
Het is nu al de laatste avond op dit onvoorstelbaar mooie eiland.
Morgen weer de boot op, verder, vooruit en in tijd toch dichter bij huis.
Thuis... 't blijft toch altijd een speciale plaats, waar vrienden dichtbij zijn,
waar m'n kleintje op me wacht en misschien wel meer... we zien wel !

Groetjes vanop het prachtige zonnige strand van Gili Trawangan,
ergens tussen Bali en Lombok in Indonesia.

Koboi

Bali, Lombok en Java

2009-04-28T09:16:08--02:00

Hello,

Even kort berichtje want traag internet hier.

Nu op Bali, strakjes naar Lombok de Rinjani vulkaan gaan beklimmen, dan dagje naar Gili Trawangan misschien en dan naar Yogyakarta op Java naar onder andere naar de Borobodurtempel en dan nog 2 dagen Bali. Dan via Bangkok naar huis ;)

Vele warme groeten uit Bali,

Koboi

Bangkok Impressions

2009-04-23T23:09:00--02:00

Bangkok day 1, Heb hier een tuk-tukdriver aangesproken en die heeft me heel de namiddag en avond gratis rondgereden, u ziet z'n tuktuk op de foto's (driewieler). Gratis? Och ja, ik had een nieuw hemdje nodig, en blijkbaar kree hij bij de winkel gratis 10 liter naft als ik daar iets kocht (maar dat had hij me vooraf niet gezegd). Dus die gast content, ikke nieuwe hemdjes (op maat gemaakt) en gratis tuktukdriver, van 's middags tot 's avonds ! Het is hier echt drukdruk, maar in de kleine straatjes is het net als in Indonesia. Het grote verschil is, hier snap ik geen reet van de taal. Ik vergeet begot al elke keer hoe je danku zegt in het Thais ! De nacht voor ik vertrok had ik amper geslapen, in de lange vlucht ook al niet, in de de luchthaven van Parijs ook al niet, dus na het eten ben ik direct in m'n bedje belandt ! Hierbij alvast enkele fotootjes, een eerste impressie van Bangkok.

TGV eerste klas !

2009-04-22T14:07:00--02:00

Van Brussel-Zuid met de TGV naar de luchthaven in Parijs, dit is normaal inbegrepen in het vliegticket van Air France, toch als je dit in Belgie boekt. Bovendien was het in eerste klas !! In de luchthaven in Parijs is blijkbaar geen hamburgertent te vinden... maar wel een monorail, én internet, helaas wel niet gratis zoals het in de luchthaven van HongKong wel is. Voor 8 euro was m'n rugzak gewikkeld in mica, veel mica, met dan nog twee tapes errond, zo zijn we toch iets zekerder dat ze er niks uitpeuteren. 'k Ben curieus. Ze hebben natuurlijk m'n déo afgepakt, grrrr, was 50 ml teveel. Ik durf wedden dat ze er een handeltje in opgezet hebben, die veiligheidsmensen van de luchthaven, in parfums, deo's en andere vloeistoffen waarvan de inhoud meer dan 100 ml is. Zelf een flesje van 150 ml, die half leeg is, dat mag niet, nochtans is dat geen 100 ml. Ik vraag mij af of een leeg flesje van 150 ml eigenlijk wél mag? Want een te groot flesje waar nog maar een beetje inzit, dat nemen ze af. Ochja, we zijn toch al in Parijs nu, op naar Bangkok.

Brussel Zuid...

2009-04-22T11:00:00--02:00

Station Brussel Zuid : daar zat ik een uurtje met een croissant en een chocomelk. Om de drie minuten passeerde wel een zwerver, de tafeltjes afscannend met de ogen, voor 'restjes', kledij of zaken die wat waard zijn. Ze hebben hele technieken om het niet echt te doen opvallen. Ze zetten zich bvb 30 seconden aan een tafeltje waar er een bekertje staat, en dan staan ze recht en kappen ze de inhoud van het bekertje naar binnen en gaan weer verder. Ge moet er maar op vertrouwen dat die voor u er niet in gespeekt heeft. Gelijk wat je aan die centrale tafeltjes achterlaat, langer dan 3 minuten zal het er niet liggen. Ik zag ook twee mannen die nog halve sigaretten van tussen de roltrappen aan het pelen waren, jawel, om op te roken... Dankzij het Zuidstation hebben deze mensen een bezigheid, eten, smoorgerief en als ze chance hebben, vinden ze iets dat wat waard is. Met een gescheurde vest en een klein vuil spongebob-rugzakje bijvoorbeeld doen ze hun vaste rondes. Ergens is dat wel bewonderenswaardig. Zo'n groot station is een biotoop op zichzelf. Sommige werknemers van horeca-zaken kennen enkele vaste zwervers zo goed dat ze de restjes krijgen van de zaak, of wat afval van het opruimen. Het is erg dat het bestaat, maar ik kan u met zekerheid zeggen dat er tussen zitten die niet willen werken, of niet capabel zeg maar. Maar enkele andere zag ik zo al bezig in een job, maar blijkbaar hebben ze de moed opgegeven. Ik kan niet echt geloven, als ze legaal zijn, dat ze geen steun kunnen krijgen (bvb ocmw), of hulp om een job te vinden, bijscholing, vorming, en dat allemaal voor niks, dankzij allerhande sociale vrijwilligers. Maar als je de moed laat zakken haalt het allemaal niks uit, dan ga je inderdaad beter halve bekers koffie drinken in het station, en halve sigaretten van tussen de roltrap peuteren... Ik zag er één een heleboel hamburgerdoosjes openen, op zoek naar iets eetbaars, en dat in ons Belgenlandje, dat net gekend was, dacht ik, voor z'n sociale zekerheid. Maar tegenwoordig is niks zeker meer. Zelf als je met twee beslist om altijd samen te blijven, en dit elkaar belooft op een huwelijk, dan is dát zelf niet zeker. Voor je het weet breekt er één z'n woord, en betekent 'trouw' niks meer dan 'lucht'. Geen zekerheden meer dus. Zet je geld op een spaarboekje (bvb Kaupthing) en hop, je bent het kwijt, die mensen wachten al een jaar bijna nu, als ik me niet vergis. Gelukkig zijn er wel nog enkele mensen waar je vertrouwen kan aan schenken, en die je zelf ook kunt vertrouwen, maar zéker, heel zéker, ben je nooit, al denk je van wel.

Kat met magneet !

2009-03-17T20:56:00--02:00

Mijn twee katten dragen aan hun halsband een magneetbolletje.
Enkele vrienden vonden dat blijkbaar erg grappig, maar ik durf wedden dat er wel nog meer katten daarmee rondlopen.
Dat magneetbolletje is namelijk de sleutel voor hun kattenluikje. Een kat zonder magneetje aan de halsband kan normaal niet door het luikje.

M'n oudste kat, Ziggy, een gitzwart kater, is onlangs z'n bandje verloren, inclusief het magneetje.
Toch geraakt deze oude rakker nog door z'n luik. Eigenlijk forceert hij het slotje door met volle kracht op het luikje in te beuken...

Nu hoor ik duidelijk welke van m'n twee katten binnenkomt. Bij Muizeke, m'n jongste katje hoor ik het voor mij reeds gekende 'klek-klek'.
Maar hoor ik 'tk tk tk KLEK-klek' dan is Ziggy daar. Je zou denken dat als ziggy dat kan vreemde katten dat ook kunnen, maar niks van,
het is hen nog niet gelukt tot nu toe.

Er hebben wel al vaak, vooral in het begin dat we daar woonden, andere katten geprobeerd, verder dan zich in de 'buis' naar het luikje te
leggen geraakten ze niet. 'Buis?' hoor ik je denken... Wel, al die kattenluikjes zijn normaal gemaakt voor in een deur te monteren,
en bij dikke deuren heb je een kort tussenstukje nodig. Maar ik wou dat ding in de berging en daar is geen deur naar buiten.
'Dan moet het maar door de buitenmuur hé'... Boor, beitels en hamers kwamen erbij te pas om een 'tunnel' te maken.
Aan de ene kant moest de ene helft van zo'n luikje komen, aan het andere uiteinde de andere kant.
Maar de afsluiting zit aan de binnenkant.
Dus de katten zouden over de isolatie en scherpe stenen door de muur naar hun deurtje moeten, niet handig.
Via via heb ik een metalen tunnel laten maken, even lang als m'n muur dik is, waarin de 2 stukken van het poortje perfect pastten.
Problem solved. Andere katten kunnen zich dus wel in die 'buis' leggen, maar binnen geraken ze niet.
Als er één inligt hoor ik het aan het gebrom van 1 van mijn katten die van binnenuit de toegang tot mijn huis bewaken.
Één bepaalde keer is de kleinste kat met een wit klein konijntje in z'n bek er ook doorgeraakt.
U moet weten dat het luik zich op een terras bevindt op de eerste etage. Om dat konijntje daar te krijgen moest m'n kleine kat,
inclusief konijntje in z'n bek eerst over een bekaertdraad van 1m20, vervolgens over een houten schutting van 2 meter hoog,
om dan de metalen trap optegaan naar het terras en met Konijntje via het luikje m'n huis in rep en roer te zetten.
We hebben het konijntje terug naar de eigenaar gebracht, en hoorden achteraf dat het beestje z'n verwondingen had overleefd.
Er zijn al geen konijnen genoeg...

Soit, het vele kabaal dat Ziggy maakte bij het binnenkomen was ik wat beu.
Bovendien is het niet zo goed voor dat mechanisch slotsysteempje om telkens geforceerd te worden,
dus kocht ik een nieuw magneetballetje én bandje.
Ziggy deed geen moment moeilijk toen ik hem z'n nieuwe bandje aandeed.
Zou hij het weten misschien dat z'n bandje z'n deurtje vlotter opent? Wie zal het zeggen...

Kom bij mij ...

2009-02-07T15:45:00--02:00

Gisterenavond heb ik een prachtige concert-avond meegemaakt in Deinze.

Eerst was er de Deinse band: Souldust! Ze speelden echt sterk, en hadden veel nieuwe nummertjes in petto. Ze zingen voornamelijk soulcovers maar de stemmen van de twee zusjes Yasmin & Hadiel Holaïl zijn een lust om naar te luisteren. De band was in form, maar ik had wel wat meer actie verwacht van de blazerssectie, vaak stonden ze daar echt maar te staan, de bassist daarentegen stond te wippen, te springen en plezier te maken. Leer ze maar een danspasje aan tegen het volgende concert !

Daarna was het aan Ronny Mosuse. Hij bracht er helemaal alleen met z'n gitaar voornamelijk liedjes van z'n nieuwe album 'Allemaal Anders', wreed schoon. 't Was een sterk optreden en hij kan nog grappig zijn ook. Eén liedje bleef een beetje hangen, hier de tekst:

Ik wil je hand over mijn hand,
ik wil geen afstand tussen jou en mij,
ik wil de warmte van je armen voelen,
wil je bekijken van dichtbij.

Ik wil de maan boven ons bed,
en samen wachten op de ochtendzon,
wil jou alleen maar lieve woorden zeggen,
oooh als dat nu maar es kon.

Kom bij mij,
we vinden echt wel iets
om door te gaan,om door te gaan.
Blijf bij mij want anders heb ik niets
om door te gaan, om door te gaan.

Ik wil je handen op mijn buik,
ik wil m'n warhoofd leggen in je schoot,
en zo zou ik dan uren naar je kijken,
want de rest wordt waardeloos.

Jij zoekt mijn ogen met jouw ogen,
en zonder woorden zweer je dat je nooit
iets anders wil dan hier bij mij te blijven,
jij haalt de wanhoop uit m'n hoofd.

Kom bij mij,
ik vraag je asjeblieft
om door te gaan,om door te gaan.
Blijf bij mij want anders wordt het triest
om door te gaan, om door te gaan.

Kom bij mij,
ik vraag je asjeblieft
om door te gaan,om door te gaan.
Blijf bij mij,
want anders lukt het niet
om door te gaan, om door te gaan.
Kom bij mij,

We vinden echt wel iets
om door te gaan,om door te gaan...

Via de onderstaande link kan je het liedje beluisteren:
www.clipmachine.be/archief/p/detail/ronny-mosuse-kom-bij-mij

Genegen groeten,

Koboi

May I present you: Henky de Mier !

2009-01-31T12:14:00--02:00

Lang geleden, toen ik net het domein Levensgenieter.be had geregistreerd (én www.delevensgenieter.be) had ik in PhotoImpact een diertje gemaakt als mascotte van de site.
Ik vond de bestandjes onlangs terug op een oude disk en wil ze jullie niet onthouden. Ik heb ze even in een simpele storyboard geplaatst :)

Henky is een echte werkmier !

Na het werk gaat Henky wat spelen met de bal:

Na het spelen lekker eten :

En dan ontspannen :

En voor het slapengaan nog even surfen op het net !

Viva Henky !

Een wrede wereld...

2009-01-25T13:25:00--02:00

Het is zo erg dat er geen woorden voor zijn, wat er is gebeurd in Dendermonde in de creche Fabeltjesland. Het is schandalig in het kwadraat en dan nog eens maal een miljard.

Ik las deze week in de krant dat de twee hoofddaders van de vergiftigde melk in China de doodstraf hebben gekregen. Zij mengden bewust melamine in de melkpoeder wat minimum zes zuigelingen het leven heeft gekost. Wel, ik vond het niet onrechtvaardig dat ze de doodstraf kregen. En iets tussenin rechtvaardig en onrechtvaardig kan toch niet bestaan. Ik kan er dus alleen maar uit besluiten dat dit een rechtvaardige straf is.

Maar wat zullen ze doen met die krankzinnige zot die zich zoiets in het hoofd heeft gehaald. Ze zouden hem op de grote markt in Brussel in een kooi moeten plaatsen zonder eten, zonder kleren, tot hij sterft. Je kan geen straf bedenken die goed genoeg is. Het zou niet mogen zijn. Het had niet mogen gebeuren. Als zulke mensen ooit terug op straat komen is het om nog meer toekomsten kapot te maken, we mogen dat niet toelaten. Heel ons landje voelt mee met de ouders, maar wat ze voelen is waarschijnlijk niet te begrijpen. Ongeloof en angst, verdriet en medeleven slaan alom toe.

We kunnen maar hopen dat zoiets nooit meer gebeurd. Er is al veel te veel gebeurd. Het is tijd voor een ommekeer, om verantwoordelijkheid te nemen, ook door de jeugd.

Het ga jullie goed daar in de babyhemel. Gouden papflesjes, tutters van aardbei, de wolkjes als kussens en lieve verzorgsters, waarvan jullie eentje reeds kennen, omringen jullie en jullie zijn in ons aller gedachten.

Laten we er samen een betere wereld van maken.

Genegen groeten,

Koboi

Niet meer registreren om te reageren op deze blog...

2009-01-23T20:11:00--02:00

Beste lezers,

Je hoeft je dus niet meer te registreren op de blog om een reactie te plaatsen.
Je moet wel een naam en emailadres invullen, maar het emailadres wordt niet publiek getoond.
Enkel ik kan dit zien.

Indien je geregistreerd bent moet je niet elke keer je naam en emailadres invullen, en moet je ook de antispam-key niet meer overtikken bij het plaatsen van een reactie.

De keuze is aan u dus, maar ik zou zeggen, hou je niet in en plaats es een reactie !

Ik ben curieus,

Genegen groeten,

Koboi

Gefrituurde Mars-reep ! Mjammie of bweik?

2009-01-17T19:57:00--02:00

Wat is een gefrituurde Mars-reep, ook wel Deep-Fried Mars Bar genoemd?
Simpel, het is een Mars-reep in zoiets als beignetbeslag gewikkeld en dan even gefrituurd in de frietpot,
niet meer en niet min. Maar waarom zou je zoiets begot eten? Wel, je zou nog versteld staan. In sommige
Schotse frituren worden er rond de 200 per dag verkocht, voornamelijk aan scholieren.
Ik geef je hieronder alvast het recept en nog enkele weetjes over de fameuze gefrituurde Mars-reep. Ik
had er alleszins nog nooit van gehoord tot voor kort, toen een collega erover begon. Ik ging op onderzoek uit
en stond verbaasd.

Dit recept zou ontstaan zijn rond 1995 in Aberdeen in Schotland. Er werd in de Daily Record in augustus dat jaar
een artikel over geschreven. In 2004 is er een onderzoek naar gebeurd omdat men dacht dat het enkel een Urban Legend was.
David Morrison (Greater Glasgow NHS Board, UK) en Mark Petticrew (MRC Social & Public Health Sciences Unit) bezochtten
300 frituren in Schotland. 22% daarvan verkocht de Deep-Fried Mars Bar. 17% had ze vroeger verkocht, maar nu niet meer.
De gemiddelde verkoop van de frituren die er verkochtten was 23 Mars Bar's per week. 10 frituren verkochten echter tussen de
50 en de 200 van deze caloriebommen per week.Ook op sommige plaatsjes in Engeland en Noord-Ierland is dit product verkrijgbaar.

Mars zelf is er nooit gelukkig mee geweest. Mars zou wel de volledige steun hebben gegeven aan een zaak op het strand
in Sidney, Australia. De "Sydney's Bondi Surf Seafood fish and chips shop". Hier wordt de diepgevroren Mars-reep in een
beslag van kokosnoot gefrituurd en bij het serveren bestrooid met poedersuiker. In andere plaatsen in Australië kan je
deep-fried Moro-Bars krijgen. Een Moro Bar is een beetje hetzelfde als een Mars maar erg populair in Australië.

De link naar de site van Bondi Surf Seafood:
http://www.bondisurfseafood.com.au/mars/mars_fr.htm

De link naar de Engelstalige wikipediapagina over deze toch wel speciale snack:
http://en.wikipedia.org/wiki/Deep-fried_Mars_bar

Afbeeldingen van dit recept via Google Images:
http://images.google.com/images?q=fried%20marsbar

En hier het basisrecept:

Ingrediënten:

1 Mars-reep
1 kopje melk (of bier)
1 kopje bloem
1 ei
1 eetlepel olie of ander vet.

Werkwijze:

Koel de Mars-reep af door ze niet te lang in de diepvries te plaatsen. De reep mag niet helemaal bevrozen zijn.
Je kan ze ook gewoon enkele uren in de gewone frigo leggen.
Meng de melk, bloem en het ei en de eetlepel olie in een kom
Klop dit op tot een crèmig beslag.
Verhit uw frituurolie (liefst dierlijk olie, geen plantaardig, je kan ook cocos-olie of andere gebruiken) op 160 graden.
Hul de Mars-reep volledig in het gemaakte beslag
Frituur dit enkele minuten tot het beslag-omhulsel goudbruin is.
Dien op met wat poedersuiker of chocoladesaus :)

Deze snack zou ongeveer 420 calorieën bevatten (zonder de poedersuiker of chocoladesaus wel te verstaan).

Smakelijk en laat het me weten of het lekker is, ik heb het nog niet zelf geprobeerd !

Genegen groeten,

Koboi

Ouch

2009-01-14T07:40:00--02:00

Deze morgen zat ik aan de keukentafel met de dochter op m'n schoot. Ze was in mijn koffie aan het roeren. Op de radio belde een man om zijn liefde te verklaren via de radio aan z'n vrouwtje.

Dat deed me terugdenken aan die keer dat ik dat ook heb gedaan, waarna mijn (ex-)vrouw ook heeft teruggebeld en ook vanalles over mij wist te vertellen ! Maar het deed me verder niks.

De radioman belde echter de vrouw op en ze was aangenaam verrast, net wakker, sleepy voice, en ze zei: "Zoetje, ik hou ook van jou, ik zal jou nooit in de steek laten en sta altijd aan je zij".

Ouch. Het kraakte binnenin, ik begon te huilen. M'n kleine mie had het gezien en vroeg: "papa dietig ?" (papa verdrietig). Ik zei ja. Dan zei ze: "papa nie wenen" en gaf me een natte smakkerd op m'n mond. Zooo lief ! En ik kreeg er nog een knuffeltje gratis bij. Het ging terug voorbij. Het leven ging terug verder, met slechts één vrouw die me met hart en ziel graag ziet: ons kleine meisje, ons prachtige dochter, mijn prinses !

De woorden van die dame op de radio bleven wel hangen. Kon zij me dat maar zeggen, haar lieve mama...

Genegen groeten en een goeie morgen,

Koboi

Hexa, m'n pocketpc reanimated...

2009-01-05T21:28:00--02:00

Ongeveer 3 jaar geleden schafte ik mij een PDA aan, ook wel eens PocketPc genoemd (zie de afbeeldingen hiernaast).
Ditzelfde model maken ze natuurlijk niet meer, deze markt gaat namelijk heel snel, maar toch houdt m’n lieve Hexa nog goed stand tegenover de nieuwste modellen ! Ik kocht toen redelijk bewust een beetje futureproof, en ik beklaag het me zeker niet. Maar onlangs, deze week, begaf ze het, een kort maar triest verhaal....

... ik haalde haar vanuit de lade, haar batterij was plat, haar backupbatterij ook, daardoor was haar geheugen weer geflashed, kortom alle instellingen weg ! Enkele maanden lag ze daar reeds, ongebruikt, ervoor enkele weken in de wagen, alleen gelaten. Ze had me nochtans al goede diensten bewezen in het verleden, ik was haar een beetje uit het oog verloren. Ik nam haar bij de hand en dacht dat ik haar wel terug kon gebruiken. Ik zit namelijk met het idee een Eee-PC (netbook) te kopen, maar misschien kan ik me wel redden met m’n goeie lieve 3 jaar-oude Hexa. Ik vulde haar batterijen met stroom en sprak haar aan, een cleane windows mobile 2003, inclusief windowslogo’s wachtte me op, geen enkel programma te bespeuren, geen enkel documentje... Ik wou haar terug nieuw leven inblazen en besloot haar ROM-update er opnieuw in te pompen en daarna alle programmaatjes die ik wil op haar interne geheugen te installeren. En opeens, in het midden van die ROM-update loopt ze vast. Weet ze dan niet meer hoe het moet? Is ze het verleerd? Haar backlightverlichting was weg, maar ik kon op het scherm enkele lettertjes ontwaren, als ik goed keek. Meer dan USB V1.01 kwam er niet op. Daar ging ze ... dus ik ging es googlen.

Ik vond natuurlijk onmiddelijk iemand die met hetzelfde probleem had gekampt. Zijn toestel was echter nog binnen garantie toen en HP heeft hem een nieuw gestuurd... dat voorspelt, mijn Hexa’tje is namelijk reeds een jaar uit garantie, dus op HP moest ik niet rekenen. Andere sites raadden een hardreset aan, maar daardoor ging enkel het scherm weer volledig op zwart waarna er terig diezelfde melding op kwam. Laplap ! Ze reageerde dus nog wel een beetje. M’n pc herkende haar echter niet meer, ook niet als ze in haar cradle zat. Maar hij zag wel een vreemde USB-connectie. Aha, meer dan ‘er is een connectie’ en ‘ze reageert’ heb ik niet nodig om te beseffen dat er een manier moest zijn !
Ondertussen waren dus al 3 uren voorbij, maar ik duinde verder, als ik iets heb, is het wel geduld. En daar stond het opeens, op een forum, in een pdf-bestand, een redelijk ingewikkelde procedure om er een nieuwe ROM in te forceren als ze in deze staat verkeert. Magnifique, mijn printer spuwde me de procedure toe. Voor de niet-computeraars is het nu even lachen geblazen waarschijnlijk, maar ik wil toch even kort de reanimatie van m’n dierbare Hexa uit de doeken doen !

Ik had ook toch even HP gecontacteerd. Die bevestigden dat mijn HX4700 niet meer te reanimeren was, toch niet zonder aanzienlijke kost... Laat maar dus.Ik ging dan liever zelf aan de slag. Ik moest op mijn Windows Vista een speciale USB-driver installeren waardoor die ‘vreemde usb-connectie’ die hij reeds zag niet meer vreemd was en hij er dus iets mee kon doen, mn Vista’tje. Ik draaide een speciaal programmaatje van die website en die vond direct het geheugen in m’n pocketpc, de brains van m’n Hexa’tje, of zeg maar eerder, haar opslagruimte. Ik kreeg er zelf technische details van die ik nog nooit eerder had gezien, ook niet in de specificaties, cool ! Verbonden ! Er stond in de procedure dat het toch wel even kon duren en je best een pot koffie zet en even een krantensite bezoekt. Dat deed ik dus. Een uur later was het ding nog bezig. Ik vertrouwde het zaakje niet. Er stond ergens wel vermeld dat het beter werk vanuit Windows XP.
Ik ondernam vol goede moed een tweede poging. Ik startte m’n pc op met Windows XP (ik heb namelijk een dualboot, ik heb zowel XP als Vista op de pc, handig zo zal blijken).
Daar begon ik opnieuw. Ik installeerde de drivers, ik startte het connectieprogrammaatje, en er zat opeens meer beweging in dan bij Vista. Ik zag een ‘verloopbalkje’. Er kwam telkens een streepje bij, en de lijn werd langer, dan een tweede lijn, derde, ... 67ste..., ik ging dus terug een pot koffie zetten !
Toen ik een halfuur later terug beneden was, was het zaakje gestopt, met een errormelding... maar dat stond ook zo in de procedure. Dan moest ik bij mijn Hexa een clean reset uitvoeren (jaja, da’s iets anders dan een hard reset, soit). Daarvoor moet ik twee knoppen samen inhouden, die enkele cm van elkaar zijn verwijderd, en met een pennetje in zo’n gaatje ook een knopje indrukken, allemaal tegelijk... Na de vingerpositie te hebben ontdekt die dit mogelijk maakte drukte ik de knoppen in en het pennetje in het gaatje, ze lichtte op ! Ik moest op de Calendarknop drukken om een Cleanreset te bevestigen. En hop daar was ze. Ik heb ze natuurlijk onmiddelijk voorzien van het nieuwe Windows Mobile 6.1 besturingssysteem ipv van haar oude Windows Mobile 2003. De Pocket-OfficeSuite zat er ook reeds ingebakken, cool ! Excel, Word en Access, altijd handig. Ze was terug, ik installeerde nog m’n favoriete software op haar geheugentje en personaliseerde de background en de menu’s en ze was weer fully operational, zelfs meer dan ervoor. Hier een kort overzicht van wat ze kan, en in huis heeft:

- Een handige mediaspeler voor filmpjes en muziek (nee, niet Windows Mediaplayer, wel TCPMP), en een programmaatje om DVD's op een Compact Flashcard te pompen in de aangepaste kleine resolutie.
- Windows Pocket Office (Access, Word, Excell)
- Spelletjes: Bejeweled, Uno, Patience, Tetris, Pool (met de styluspen biljarten)
- Draadloze netwerkverbinding voor connectie met de pc beneden waardoor ik al m’n mediafiles (muziek en filmpjes) er live naartoe kan streamen ! Handig. Met een hoodtelefoon eraan is het dus een goede mp3-speler ook !
- 1 GB geheugen nu (1 SD-kaart van 512 MB en 1 CompactFLash-kaart van 512 MB)
- Een handige programma om m’n foto’s te bekijken. Ook handig als backupdevice van een SD-kaart uit m’n fototoestel, waarna ik het terug kan leegmaken en weer foto’s trekken.
- Een emailprogramma (meerdere pop3 accounts)
- Een webbrowser (verticaal 640 op 480 pixels)
- Een FTP-client, waarmee ik in nood zaken aan m’n sites kan veranderen vanop m’n pocketpc.
- Skype (handig ook om naar m’n vast toestel te bellen als ik em niet meer vind, of naar m’n gsm, zolang je niet opneemt kost het toch niks)
- MSN
- Agenda en Takenlijst
- TOMTOM-navigatie, mits bluetoothconnectie naar mn mini-gps ontvanger van 4 bij 5 cm, 2 cm dik.

Hieronder een overzicht van haar technische uitrusting:

- TFT-Touchscreen, 4 inch scherm, FULL VGA van 640 op 480 pixels (3 jaar geledentop class, nu nog zeldzaam op de nieuwste pocketpc’s die vaak maar 320 op 240 pixels weergeven)
- Wifi
- Bluetooth, waarmee ik bvb op de trein, verbonden met m'n gsm het internet ermee op kan.
- Infrarood (je kan er afstandsbedieningen mee vervangen en programmeren)
- Slot voor SD-kaart (standaardformaat, niet de Micro-SD)
- Slot voor Compact Flash-kaart
- Processor: 624 MHz Intel Bulverde
- Geheugen: 64 MB SDRAM + 128 MB Flash ROM
- Stereo hoofdtelefoon uitgang
- Microfoon, makkelijk dictafoonfunctie + voor gebruik met Skype !
- Zwarte magnesium metalen behuizing (geen plastic case dus)
- Afmetingen: 131 x 77 x 14,9 mm
- Gewicht: 187 gr

Tegenwoordig is er zelf maar ongeveer 1 toestel op de markt met bijna dezelfde schermresolutie (800*480), iets breder dus. Ze noemen dat nu High Definition voor pocket pc’s... Het draait ook op Windows Mobile 6.1 en het ding kost meer dan 600 euro en bevat ook wel een camera, en je kan hem als telefoon/GSM gebruiken ook. Ik kan met m’n Ipaq HX4700 enkel bellen via Skype, maar ik hou het ding dan gewoon tegen m’n oor, als een gewone telefoon. Uiteindelijk ben ik dus heel tevreden van de hele reanimatie-operatie. Ik denk dat ik de eee-pc maar even laat voor wat hij is (365 euro), ik kan me wel behelpen met m’n trouwe Hexa.
Ja, ik wou haar absoluut een naam geven toen ik haar kocht en met de H en de X in het modelnummer vond ik Hexa wel gepast. Als ze tegenstrubbelt is ze Hexa de heks, en als ze vlotjes meewerkt is ze m'n superhandig hulpje , een ware kunstenares.

Link naar site met details van de Ipaq HX4700 (wel niet meer leverbaar)
Link naar site met details van de nieuwe HTC Touch HD NL, die er redelijk mee valt te vergelijken.

Genegen groeten,

Koboi

De baan op met m'n tricycle? Niet zo snel...

2009-01-02T21:20:00--02:00

Ik schreef hier reeds eerder een artikeltje waarom ik een driewieler-scooter heb gekocht:
http://www.levensgenieter.be/blog/1/2008/12/Waarom-ik-een-driewielerscooter-kocht.cfm
Wel, dit is het vervolg erop, ik had hem staan, m'n trike, maar nu kwam het papierwerk...
(dit was in augustus 2007)

Om te beginnen moest ik naar de douane, in Gent, niet zo ver van de Weba, daar aan de haven, op een rond puntje.
Het was een oud gebouw, een stoffige gang vol groene kabinetkasten, waardoor de loketgang maar de helft zo smal meer was.
Een stuk of 5 loketten, als ik me niet vergis. Ik moest me wenden tot het verste loket, waar ik met al de correcte
papieren in m'n hand m'n aanvraag uitlegde. Het juffrouwke keek me heel raar aan en moest haar supervisor erbij halen.
Iemand van de bureaus daar door het deurtje naar rechts. Ik hoorde ze door de telefoon iets zeggen van: "mijnheer
wil een moto importeren uit Nederland die daar is geïmporteerd vanuit België". Dit was blijkbaar even te moeilijk voor hen.
Het klinkt wel eigenaardig, maar ik versta het natuurlijk onmiddelijk. Voor die garage in Nederland is Antwerpen de dichste
haven, dus, ipv hun container scooters in Rotterdam te laten aankomen, doen ze dat in Antwerpen. Dus ze moeten ze eerst
importeren in Nederland, anders mogen ze ze niet verkopen in hun winkel. Is dat nu zo moeilijk?

Er kwam me dus een andere, oudere vrouw te hulp ipv de juffrouw. Ze bekeek enkele documenten en vond al een probleem.
Ze moest het douanebewijs hebben (het orginele importdocument ofzo) van de scooter naar Nederland. Dus het document van de verkoper in mijn geval.
En daarop staat ook het bedrag van aankoop. Ik weet dat er 30 scooters in zo'n container zitten. Dus dan zou ik de
aankoopprijs kennen, dat kan ik toch niet maken. Uitendelijk was mevrouw akkoord dat het een copy betrof en dat het bedrag
doorstreept was. Ik ging naar huis, belde de verkoper, die faxte de documenten en ik ging terug naar de douane te Gent.

"Vwala madam, het importbewijs...". Ze nam het aan, het leek OK, hiphop, ze bladerde door naar de factuur van de garage.
Oei, een tweede probleem mijnheer (kon ze dat nu niet gezegd hebben toen ik er enkele uren ervoor met al m'n documenten stond?):
"U hebt in Nederland 19% BTW betaald, maar de BTW moet in België betaald worden -21%- als u dit voertuig importeert" ... Moeha !
Ik moest een nieuwe factuur voerleggen van de garage zonder de BTW, kan je je dat nu voorstellen. Ik zei dat ik gerust de 21%
btw wou betalen, maar dat ik ook de 19% in Nederland wou betalen (was al betaald), dat ik daar geen probleem mee had.
Nog wou ze een nieuwe factuur... de bitch, ik dus terug naar huis. Ik belde de verkoper, die zei dat er reeds 10 geïmporteerd waren,
waaronder twee via Gent, en dat ze toen die documenten wel allemaal volstonden. Ik belde dus direct naar de douane in Brussel.
Ik legde heel de situatie uit, en mevrouw zei: "wel mijnheer, u hebt gelijk, ze zijn mis in Gent, maar de normale chef is in congé,
het is een vervanger, u moet dat verstaan hé". Ik vraag aan haar of zij naar de bureau in Gent wou bellen, en ervoor zorgen dat ik
nog een keer mocht terugkomen (net voor sluit, rond 15h30) om uiteindelijk al mijn documenten te ontvangen. Zonder die documenten
kon ik ook geen aanvraag doen voor inschrijving bij de DIV. Ik dus terug naar Gent, de derde keer die dag.
Ik had een dagje vrij genomen, ik dacht 's morgens kan ik naar de douane gaan en dan op het gemak thuis met m'n vrouwtje (die ik toen
nog had), maar nee, het werd een hele dag douane, bellen, faxen, over en weer rijden...
Opeens was de oudere dame verdwenen in Gent, het juffrouwke stond me terug te woord alles bleek OK, want mijn documenten
waren allemaal OK, Brussel had gebeld. Oef. Ik moest alleen naar loket twee gaan om die 21% btw te betalen en een ontvangstbewijs te
krijgen. Dat kon niet aan loket 5, dus ik moest echt naar loket twee, om dan met dat bewijsje terug naar loket 5 tegaan, waarna
ik mijn documenten zou krijgen. Nochtans is dat daar 1 groot open bureau achter al die loketten, maar ik deed wat men van me vroeg.
Ik ging naar loket 2. Daar zat niemand. Dus ik bleef er wat staan. De andere 4 medewerkers zien dit, maar reageren eerst niet.
Opeens beginnen ze tegen elkaar: "Zeg, waar ziet ie nu were, jès zeker were buiten één gaan smoorn", ze keken door de ruit en riepen
hem. Het was al bijna vier uur, en opeens was hij er. Hij kwam toe en de mevrouw van loket 1 begon direct te 'ruttelen'.
Dat ze de kas wou afsluiten, en dat hij zich moet haasten, want anders kan ze niet op tijd weg. Ik betaal, krijg m'n bonnetje,
ga naar loket 5, krijg m'n papieren en ik ga naar huis. Was me dat een klotedagje. Vincent Vanquickenborne met zijn 'vereenvouding
van de administratie' mag eens langs gaan bij financiën/douane en de DIV. Nog pakken werk te doen daar, zeker weten !

Dan moest ik een verzekering zoeken, anders kon ik hem ook niet laten inschrijven.
De verzekering had namelijk de importdocumenten nodig.
Sommige banken konden het voertuig gewoonweg niet verzekeren, omdat het in hun database niet was gekend.
Welk merk? Zhejang Xingyue? Model: XY150ZK? Hoe rap rijdt da? Welke motor zit daarin? Heeft dat drie wielen?
Hoeveel PK? Hoeveel CC? Jawadde ... curieuzeneuzen dat da zijn ! Qua verzekeringen kan je het vergelijken met
een quad, en die worden door sommige maatschappijen wel zonder probleem verzekerd, dus ik vond uiteindelijk,
dichtbij huis zelf, een interessante verzekering.

Daarna moest ik het voertuig laten inschrijven. Maar dat kon ik niet zomaar, omdat er voor dit voertuig nog geen
belgische gelijkvormigheidsattest was uitgereikt (en ik bezat enkel het Europees gelijkvormigheidsattest).
Kortom, het merk en model zijn niet gekend voor de DIV (dienst inschrijving voertuigen). Heel raar, want er rijden er zo al rond.
Ik moest me wenden tot een speciale afdeling van de DIV te Brussel. Ik kreeg die mannen niet te pakken (blijkt een bureau
van 3 personen te zijn die een hele hoop faxen moeten verwerken, en ze zaten enkele weken achter met de follow-up.)
Uiteindelijk kreeg ik er iemand te pakken na heel veel laten rinkelen op de drie nummers.
De man kende mijn voertuig wel. Hij kon me zo'n attest bezorgen, een soort zegel die ik dan op het DIV-formulier moest kleven.
Uiteindelijk was dit dus nog het minste... het heeft wel een week of drie geduurd.

M'n moeder was zo vriendelijk om met de documenten (Verzekering, speciale klever DIV, factuur) mijn inschrijving te gaan voltooien
en om m'n nummerplaat in ontvangst te nemen.Het begint met WEB, de plaats via waar ik hem kocht. Ik mocht er dus de baan mee op, eindelijk.
Ik snap er zelf niet zoveel van, het is namelijk een motor-nummerplaat, zo een vierkantje met 3 letters en drie cijfers, zwart op geel.
Maar het is een scooter, met 150cc. Daarom is het hier een 'moto', lol. Alles vanaf 149 cc heeft een motorplak nodig.
Maar ik heb er geen motor-rijbewijs voor nodig. Qua rijbewijs gelden de regels zoals deze van een quad, omdat het geen tweewieler is.
Daarvoor moet je reeds een jaar een auto-rijbewijs hebben, thats it. Dus ik mag er mee rijden, met m'n driewierscooter met dak en
motorplak, zonder motorrijbewijs, zonder helm zelf en zonder gordel, want ik heb een dak... Geraak er maar eens wijs uit.
Ik heb dat helemaal uitgepluist en blijkt correct te zijn. Het valt een beetje tussen de wetten in, en mits logische conclusies kom je
er wel, maar de flikken vaak niet... een gordel is er niet, een helm is wettelijk niet nodig erop, maar toch draag ik er één, je weet nooit dat iemand mij
in de zijkant meeheeft, en ik eruit vlieg ... ik wens het mezelf niet toe, maar ik heb dan toch een helm aan !
En ondertussen rijd ik er dus al een tijdje mee, met slechts enkele kleine probleempjes, sjah, die chinezen hé !

Genegen groeten,

Koboi

Oudjaar / Nieuwjaar

2008-12-30T20:54:00--02:00

Wat is Nieuwjaar?

Een nieuw jaar dat start. Waauw, wat een verdienste.
Dat moet blijkbaar gevierd worden, uitgebreid en bijna overal.
Mijn "nieuw" jaar is echter reeds begonnen op 20 december. Het was geen gelegenheid tot vieren.
Sinds die dag moet ik leven op een andere manier dan dat ik zelf zou willen, en ook anders dan voordien.
Ik heb geen andere keus en ik moet er nog een beetje mijn weg in vinden maar dat zal wel lukken.
Ik ben erom gekend een optimist te zijn, het is aan mij om het nog maar eens te bewijzen.

Maar Nieuwjaar vieren, nee, niet nu, niet dit jaar. Het zou, voor mij althans, hypocriet zijn.
Het leven is even geen feest meer, ik moet nu niet afwezig ergens gaan bijzitten, of tussen honderden
mensen staan dansen en coctails drinken, dat hoeft niet nu. Voor Kerst kon het nog net.
Met m'n ex en de kleine, bij m'n (ex-)schoonouders, een kerstboom, nog wat familie, bijna net als de jaren ervoor.
Het was soms even alsof er niks aan de hand was, ik was er bij, maar niet met m'n hoofd en ik was eerder stillekes.

Kerst is voor mij ook niet echt enkel Kerst meer. Op Kerstdag hebben we elkaar ontmoet, in 2001.
Eigenlijk zijn we, excuseer, waren we ook samen sinds die dag. Kerst was onze 'jubileum'viering ! Ik wou die nog wel
een laatste keer beleven met haar erbij, en met de kleine. Het was niet het gedroomde jubileum, zelf geen afkooksel ervan,
maar het eten was wel lekker, en het was gezellig, m'n wijnglas werd steeds bijgevuld en later ook m'n koffietas.
Nen dikke merci aan m'n schoonouders. Ik kreeg zelf een gevuld bord mee voor op Kerstdag zelf. Ja, ze zitten met me in,
ze snappen het ook allemaal niet zo goed, net als ik. Maar zij snapt het, hoop ik toch.

Ik ga wel lekker eten op oudejaar. Ik heb deze week reeds twee sintjacobsschelpen voorgeproefd, en ik heb er nog twee voor
op oudejaar, ik heb ze uitgelikt en afgeknabbeld, ze zijn verdomd goed, ik kijk er al naar uit.
Als hoofdgerecht een pasta met zalm, scampi's en roomsaus en dan een dessertje.
Een portie goeie muziek, beetje tv,en dan naar bed, vóór het nieuwe jaar.
Ik wil namelijk lekker vroeg opstaan voor de eerste zonsopgang van 2009.
Dat wordt dus een lange dag, die eerste van het jaar,
maar ik kijk er al naar uit, want dan zie ik m'n prinsesje terug !

Ik wens jullie allen alvast een goed jaar 2009 toe, vol vreugde en plezier, vol liefde en vol zelfvertrouwen.

Genegen groeten,

de Koboi

Weekje weg...

2008-12-29T07:24:00--02:00

Het is zondag, in de vroege avond.
Ik sta in m'n inkomhal,
met m'n prinsesje op m'n arm.
Ze is 21 maand, een schat,
haar armpjes rond m'n nek geslagen,
haar hoofdje op m'n schouder.
Ik druk ze nog es hard tegen me aan,
binnenin huil ik.

Mama is net klaar met het gerief in de auto te laden,
ze neemt ons meisje over, ik geef ze nog een kus.
Ik hou me sterk en roep haar nog vrolijk toe: Dadaa, Love you !
'Lauf joe' roept ze vanuit haar autostoeltje en ze zwaait.

De auto, die rijdt weg, m'n deur gaat dicht
en ik zak in elkaar, huilend, snikkend,
een hoopje tegen de muur.
Het is koud, zo koud...

Koboi

Waarom ik een driewielerscooter kocht?

2008-12-28T15:02:00--02:00

Deze vraag is me reeds ontelbare keren gesteld.
Nu kan ik het hier ook eens kwijt.

Ik zocht dus een alternatief voor m'n auto. Om die dan weg te doen (ipv 2de wagen dus),
maar ik voel me echt niet goed bij een tweewieler. Ik heb eens een ongeluk gehad met een scooter
(dat verhaal volgt nog wel eens, megafunny) en het mogelijke wegschuiven, onderuit glijden dus, beangstigt me.
Ik wou bovendien ook dat ik er m'n dochter op kan vervoeren... eventueel met een aangepast zitje.

Dus begon ik te zoeken naar een elektrische wagen, of een soort buggy, beachcar, trike, enzoverder.
Ik kwam al snel uit op de Carver, iets megahip, maar heel duur en moeilijk verkrijgbaar, dus dat maar niet.
Piaggo kwam net uit met de Piaggo MP3, nee, die speelt geen MP3's af, het heeft wel slechts 3 wielen, en 2 vooraan.
Ik zie er nu vaak in Brussel ééntje voorbijsnorren, cool, maar ook boven mijn budget.

Al snel kwam ik op elektronische driewielers uit ... ja, zo van die karretjes waar sommige oudjes mee naar de winkel rijden. Snelheid: veel te traag, X-factor: -10. Dus ook maar niet.

En toen opeens kwam ik een leuke chinese driewieler tegen. Hij lijkt een beetje op een BMW C1. Die moto met een dak op.
Maar in plaats van slechts 1 zitje, kan je er met twee op, en ipv 1 wiel achteraan zitten er twee op.
Je kan er wel mee door een deur, nog net, als je de spiegeltjes inklapt. Dat leek me wel wat !
De prijs: lekker laag. Verkrijgbaar in Nederland en Frankrijk... De enige 10 exemplaren die hier toen in
België reeds rondreden kwamen van de Nederlandse winkel. Dus ik nam een vriend mee en ging er een kijkje nemen.
Er stond een blauw exemplaar in de toonzaal. Hij was verder verkrijgbaar in rood en silver/metallic.
Nou ja, als Belg, had ik dus snel beslist, het werd de silver-editie. :)
Achteraf bleek dat de andere exemplaren die door Belgen waren aangekocht ook allemaal Silver's waren.
Vooral rood, maar ook blauw leek in Nederland heel populair ! (Zitten die kleuren niet in hun vlag? Och , zal
er wel niks mee te maken hebben zeker?). Bizar, maar een leuk weetje.

Ik ging over tot de aankoop. Ik had twee opties: of ik betaalde iets meer en haalde hem zelf af, maar dan was hij
helemaal in elkaar gezet of ik betaalde iets minder, en hij werd thuisgeleverd in de doos, recht uit de container vanuit
China. Maar dan moest ik er zelf het dak erop monteren, kabels aansluiten en enkele andere kleine zaken in orde brengen.
Ik koos voor de goedkopere optie. De doos kon net onder m'n garagepoort worden geschoven... was me dat een doos.
Ik sneed de zijkant los met een cuttermes, plooide het neer op de grond, en had meteen een nieuwe vloer in mijn
garage, ééntje van karton. Eénmaal van karton ontdaan was het voortuigje nog in een metalen frame bevestigd.
Het was zo'n donkkerrood (roest-achtig) metaal, heel zwaar. Na een uurtje was dat er ook af. Maar dan...
ik zag m'n nieuwe driewieler, en het dak apart, de koepel voor boven m'n hoofd, met de ruit vooraan... krabkrab.
Ik ben helemaal niet zo'n technieker, en van motoren of pompen of zuigers en bougies ken ik geen snars.

Gelukkig heeft m'n buurman een stuk of 5 moto's. Bovendien repareert en onderhoudt hij voertuigen met elektronische
motoren voor industrieel gebruik. De geknipte man om even aan te kloppen om te vragen of hij een handje kon helpen.
Ik had hem reeds op de hoogte gebracht van m'n aankoop en hij was wel geïnteresseerd om dat allemaal eens van dicht
te zien, zo'n chinees op drie wielen. Dus hij kwam me helpen in m'n garage en na een uur of 5 denk ik was de scooter
klaar voor gebruik. Maar ik had nog geen verzekering, hij was nog niet ingeschreven, nog geen douanepapieren, niks,
dus ik mocht er de baan niet mee op. Nog niet. Ik had op voorhand natuurlijk goed geïnformeerd wat er allemaal moest
gebeuren en wat ik in orde moest laten brengen. Een hele hoop...
... miserie, dus. U leest er later meer over.

U kan alvast meer foto's vinden via Google Images, met de zoekterm: XY150ZK, of klik hier
Ook op Youtube zijn er filmpjes van te vinden:
Hier scheurt ie door een bocht en hier getuigt een koper... (in het ABC12 News, US)

Groeten,

Koboi

Kinky friends... wie weet hebt u er ook wel...

2008-12-27T13:41:00--02:00

Ik ben nu terug vrijgezel, dus dacht ik, laat ik even een kijkje nemen op een datingsite. Niet dat ik zou durven reageren op zo'n advertentie, maar eens kijken, dat mag toch wel. Dat ik weet wat er allemaal op de markt is en zichzelf aanprijst...

Ik ben aan het scrollen op zo'n website, en opeens zie ik een fotootje van iemand die ik ken.
Ik scrol es terug en denk van: "Naah, dat kan toch niet". Er stond namelijk een andere naam onder de foto's. Dat moest ik toch eens controleren, want ik wou het toch zeker zijn...

Dus google ik haar fakenaam en ik kom uit op nog ergere sites... ze is blijkbaar helemaal into mini-gangbangs, en zoekt andere mannen om het 'mee te doen', terwijl haar vaste vriend toekijkt, hij vindt dit blijkbaar leuk. ze is ook bi, dus vrouwen zijn ook welkom, alles gratis. Bizar bizar. De foto's op die pagina's waren dezelfde alsop de andere. Op één van de sites staat ook een vriendenlijstje, met een 70-tal mannen in... Zou ze die dan allemaal al geprobeerd hebben, onder het toeziend oog van haar vriend? Ik weet het niet, en ik ga het haar ook niet vragen.

Ik heb haar al enkele jaren niet meer gezien, maar ik kwam ze ervoor soms nog tegen op een evenement en ik heb nog haar gsm-nummer . Ik ken haar reeds vanaf ze 8 jaar was ofzo, en ik ken één van hour ouders ook vrij goed. Op die sites is ze wel enkel bereikbaar per email.
Maar ik vond ook advertenties om wat tweedehandsspulletjes te verkopen, onder diezelfde bijnaam (met normale zaken te koop, geen tweedehandsseksspeeltjes ofzo).
Daar stond wel een gsmnummer bij, een ander dan dat die ik had.

Ik surfte naar 1207.be, gaf dit nummer in en kreeg prompt haar echte naam en huidig adres.
Pas nu was ik het 100% zeker. U ziet, sommigen letten echt niet op. Ik weet zeker dat andere familieleden van haar ook frequent op het net vertoeven, dus ze is gevaarlijk bezig. Ik had al die info in nog geen 15 minuutjes. Op één van haar 'hete-profiel'-sites stond ook een link naar een favoriete website. Ik heb even m'n oude msn opengedaan, haar echte naam staat nog in m'n lijst, en wat zie ik bij haar website: dezelfde. Nog een bevestiging dus. En ik ben helemaal geen detective ofzo...

Welwelwel, ik was redelijk stomverbaasd. Wat zou ik tegen haar zeggen als ik ze de volgende keer tegenkom? Ze is niet echt m'n type, dus ik ga alleszins niet reageren op de advertenties. Haar vriend die toekijkt, daar ben ik ook niet voor te vinden. Ik ben redelijk 'ouderwets' op dat vlak. Misschien kan ik eens vragen of ze geen vriendinnetje heeft in Gent, een knappe, met dezelfde hobby's... Aah, ik weet het niet, ik zal het wel niet durven...

De vraag die wel prompt rees was: "Zouden er zo nog zijn?". Ik had het van haar namelijk helemaal niet verwacht.
Wie weet zitten er in m'n vrienden- en kennissenkring wel nog mensen die zich met zulke zaken bezig houden. Koppels die eens samenkomen om, in plaats van een potje Monopoly of Risk te spelen, zich uit te leven op, in en tegen elkaar, inclusief het uitwisselen van lichaamsvocht. Het is eens iets anders.

Het idee van vrije seks heeft wel iets, maar het is wel nog taboe in ons belgendlandje. Ik veronderstel niet dat, deze vrouw over wie ik het hierboven had, het tegen haar moeder heeft verteld, of dat haar broer het weet. Het ging er daar redelijk katholiek aan toe vroeger, dus ze houdt het beter geheim.
Ze frequenteert ook parenclubs, dus wie weet komt ze wel eens iemand tegen die ze kent van haar 'gewone' leven. Het lijkt niet makkelijk om die levens gescheiden te houden.

Het is toch een wonderlijke wereld daarbuiten...
... misschien zult u nu opeens helemaal anders tegen uw vrienden, familieleden en kennissen aankijken.
Wie weet zijn zij ook van die hete loslopende kinky konijnen in hun 'ander' leven... Durft u het hen te vragen?

Genegen groeten,

Koboi

Shit-saai

2008-12-27T10:11:00--02:00

Toen ik onderwijzer studeerde (pas op, ik ben het nooit geworden hé) hadden we toch enkele saaie leraars.
Maar ze werkten ook inspirerend. Zonder hen kon ik toen nooit onderstaand gedicht neerpennen...

Vooraan een grijze baard
Hier twintig gladde kinnen
Gapend op z’n muil
Omdat het moet

            Zijn mond beweegt
            Maar wat eruit klotst hoor ik niet
            Één brij van stof, gezaag en ‘wijsheid’
            Vanop z’n lui gat naar ons toe gekotst

De dégout neemt toe
En wij, wij worden moe
Ons hoofd zwenkt weg van zijn stof
Zijn stem is dof, niemand luistert

            Iedereen is wel bezig met iets
            Maar niet met hem
            Voor ons is híj stof
            Of kortweg ... niets

Dat hij naar de maan loopt
Waar hij hele lessen over kakt
Maar ja, ‘k zou m’n aardrijkskunde beter leren
Anders ben ik weer gezakt.

Koboi

Smeltend

2008-12-26T10:23:00--02:00

Tastend op zoek
naar een plek op je lichaam.
Mijn hand glijdt langzaam langs je lijf.
Je ligt daar en je blijft.
En ik hoor jou
en voel jou en jij voelt mij.
Je bent zo zacht en schokt,
je adem stottert en je hijgt.
Bemind en bezweet,
vochtig en heet
en zo zacht.
Alles ver weg van m'n gedacht.
Enkel jij, ik en wij
gloeiend, uitgeput en blij.

Koboi

Mangrove, ochtendfoto's...

2008-12-25T18:34:00--02:00

Vandaag moest ik even terugdenken aan een bezoekje aan een mangrove in Bali in 2006.

Ik heb voor de gelegenheid de beelden nog es opgesnord.

Voor de mensen die niet goed weten wat een mangrove is, wel, je kan het heel simpel omschrijven als een bos in de zee. Op één van de foto's zie je op de wortels een krabje ! :)

Alleszins een vrolijk kerstfeest toegewenst !

Genegen groeten,

Koboi

Samen

2008-12-24T16:51:00--02:00

Liefde is als een wandelend gedicht,
eens vertrokken en begonnen
samen zoekend, fel warm licht,
woordenstromen, stappen zwaar
en dan weer huppelend naast elkaar.

Koboi, 1998

Fortis, Kaupthing, Khadaffi, Leterme en onze democratie...

2008-12-23T19:52:00--02:00

Ik ben geen bankier, geen economist of professor, geen financieel deskundige, ik ben maar een gewone mens, een gewone burger, die soms simpele conclusies trekt en met vele vragen zit. In plaats van ermee te blijven zitten zal ik ze vanaf heden hier neerpennen. Net zoals dit artikeltje.

Wie is Khadaffi? Voor de jeugd misschien een onbekende, maar voor velen een bekende figuur uit het wereldnieuws, reeds vele decennia. Muammar Khadaffi is de leider (kolonel/president) van Libië, geboren in 1942, gooide het bewind in z’n land omver in 1969 na een coup, die hij jarenlang had voorbereid.

Hij volgde vóór 1969 in Engeland zelf een cursus ‘moderne oorlogsvoering’. Zijn land, heeft, onder leiding van hemzelf, in 2006, een investeringsvehikel uit de grond gestampt: de Libyan Investment Authority. Ze investeren voornamelijk in landbouw, vastgoed, infrastructuur, olie, gas, aandelen en obligaties. Khadaffi wordt reeds lang gelinkt met internationaal terrorisme, als een belangrijke sponsor. In 2003 beloofde hij wel, na zware onderhandelingen, geen massavernietingswapens meer te produceren. Sindsdien is enkel Iran nog een nucleair gevaar voor Israel, en andere doelwitten. U ziet, hij beterde z’n leven al in 2003.

In juli 2008, bij de omstreden uitgave van extra aandelen door Fortis, enkel verkrijgbaar voor institutionele beleggers, was het Libyan Investment Authority er ook bij om een deel van Fortis op te kopen in de vorm van aandelen. Helaas heeft dit geen cent opgebracht, integendeel ! Een andere koper van een heel pak aandelen was de rus Kerimov (*), gekend in België vanwege z’n zwaar auto-accident, waarna hij in ons militair ziekenhuis werd verwend en ook belgische militaire verpleegsters meekreeg naar rusland voor de ‘aftercare’. Met poen kan je blijkbaar alles.

Een groot deel van het extra kapitaal van Fortis was dus in handen van een persoon gelinkt aan de Russische maffia en een persoon gelinkt aan internationaal terrorisme.
Hiphoi... En dat mag allemaal maar, u ziet, hulp is altijd welkom, maakt blijkbaar niet uit vanwaar het komt. Maar gelukkig zijn zij niet de helden, zij hebben Fortis niet gered, het baatte niet, Fortis kreeg nog zwaardere klappen en zij verloren al hun geld, praktisch alles: heel goed, laat het voor hen een lesje zijn !

Terug naar Khadaffi. Na het Fortis-débacle, heeft hij blijkbaar toch interesse om een bankje bij ons in handen te krijgen... Plots duikt het LIA op voor de redding van de Kaupthingbank. Hij geeft niet op. De spaarders van de Kaupthingbank treuren er ook niet om, of het nu Khadaffi is of de Dalai Lama die dat bankje overneemt, als ze maar hun geld terugkrijgen. Een mooi voorstel ligt op tafel om de Kaupthingbank te redden, de Luxemburgse overheid heeft reeds getekend, maar het LIA wil ook de handtekening van de Belgische regering. Welke regering? Inderdaad, een onbestaande, onze Koning aanvaardde gisteren het ontslag van de regering, de oorzaak: een ander voorval in het Fortis-schandaal. De Kaupthingspaarders zijn dan maar even gaan betogen in Brussel, maar voorlopig geen handtekening van de Belgische regering, dus nog geen overname, dus, ze moeten nog langer wachten op hun spaartegoeden, de Belgische klanten van Kaupthing. In ruil voor een bescheiden aankoopsom zou de Libische koper wel alle geblokkeerde deposito's in Luxemburg, Zwitserland en België garanderen (aldus de Ijslandse TV), het enige wat telt voor de spaarders.

Yves Leterme, geboren in 1960, is de man wiens handtekening ze nodig hadden. Hij belooft zich met de zaak te blijven bezighouden, ondanks het onslag van zijn regering.
Yveske moet dus eigenlijk aftekenen, op vraag van Khadaffi, om de Luxemburgse tak van Kaupthing (die ook de belgische tak omvat) te verkopen aan het LIA... zonder Yveske geen deal. Straf !

Ik ben nieuwsgierig hoe het allemaal zal uitdraaien. De spaarders moeten hun geld terugkrijgen, dat is een feit. De gewone man mag niet de dupe worden van politieke en financiële spelletjes door wat men ook wel noemt ‘de machtshebbers’. Dit zijn niet enkel overheden, maar ook de maffia, terroristenorganisaties, de kliek veel te rijke personen, legeraanvoerders, de pers, en ga zo maar door. Kortom: zij die deze wereld runnen.

Een deel van die ‘machtshebbers’ krijgt het de laatste tijd wel hard te verduren, wat heel goed is. Iedereen ziet in dat het de verkeerde kant uitgaat met onze wereldbol, dat we alles anders zullen moeten doen, niet alles in functie van geld, en méér geld, maar ook in functie van de natuur, van elkaar, enzoverder. Ze verdienen allemaal nog zwaardere klappen. Het is de tijd van nieuwe regeringen, nieuwe visies, blootlegging van de maffia, omvorming van het banksysteem, de algemene vraag om geweld te stoppen, om de natuur te redden, om onze eigen leefwereld en deze voor onze kinderen en hun kinderen, generaties lang, beter te maken, in plaats van kapot.

De laatste jaren, en voornamelijk de laatste maanden, zijn vele mensen het geloof kwijt in het bestuur. In een democratie zou het bestuur een wierspiegeling moeten zijn van de mening van de bevolking, maar we weten dat het niet zo is. We geloven ze niet meer, met al hun blabla, ze prullen maar wat en ze modderen maar wat aan. En al dat communutair gezever op politiek niveau. Kort samengevat: de waalse en vlaamse politiekers en politieke partijen zijn praktisch vijanden van elkaar. De waalse en vlaamse burger daarentegen hebben vaak geen enkel probleem met elkaar. Wat een wierspiegeling... Ik ben echt een voorstander van een referendum als ze er niet uitgeraken. Inderdaad, laat de bevolking beslissen. De theorie dat ‘de gewone bevolking’ over sommige zaken niet kan beslissen omdat ze daartoe niet capabel is, is voorbij ! Het is nu omgekeerd, de politiek faalt, grandioos, dat ze eens hun kwesties op papier zetten en ons laten beslissen, dat zal veel beter gaan. Zij zijn niet meer capabel om juiste beslissingen te nemen. De regering als uitvoerder van de door de bevolking besliste zaken, dat lijkt mij eerlijker. Zij leiden dan het land, zoals de bevolking het wil. Was dat niet hoe een democratie hoort te werken?

(*) Maurice Lippens vertelde op de Fortis-aandeelhoudersvergadering in mei 2008 dat de 42-jarige Suleiman Kerimov een gerespecteerd zakenman is en dat hij betreurt dat de man in sommige Belgische kranten beledigend als een 'maffiabaas' werd afgeschilderd. "Hij is een van de meest gerespecteerde zakenmannen in Rusland en staat hoog aangeschreven in de VS en in Groot-Brittannië", aldus Lippens.
Tegenwoordig wordt er echter geen belang meer gehecht aan wat Maurice zegt, dus u maakt zelf maar uit of Kerimov een goede burger is of niet. Het was nog straf dat Maurice niet zei dat Khadaffi niks met terrorisme te maken heeft...

Genegen groeten,
Koboi

De buren...

2008-12-22T23:09:00--02:00

Zie ze daar zitten, die twee oudjes,
op het bankje in hun tuintje,
zeker de tachtig voorbij.
Ze kijken vol vreugde naar hun verweerde Buddhabeeldje, bij de vijver.
Hun knokige handen verstrengeld in elkaar.

Je ziet dat ze heel wat hebben meegemaakt die twee.
Ze kijken elkaar aan, glimlachen, en knijpen elk om beurt
eens hun beide ogen toe, en dan kijken ze terug naar de vijver.

Hé dat is iets raar,
maar het is zo'n lief gebaar,
één van hun geheimpjes,
geen woorden nodig.

Ze zijn tevreden, ze hebben geleefd.
Zij hebben waarschijnlijk vele watertjes doorzwommen,
anders zouden ze daar niet zitten,
niet in hun eigen tuin, niet samen.

De oude man staat op, rug gebogen, langzaam.
Hij legt z'n hand even kort op haar rug,
en hij gaat naar binnen.
Even later is hij er terug,
met een glaasje water en haar pilletjes.
" 't is tijd", zegt hij, ze heeft het gehoord.
" Merci ", zegt zij, neemt de pilletjes
en drinkt haar glas in teugjes leeg.

Soms zie ik ze elkaar een kusje geven.
Hun hoofden langzaam naar elkaar toe
en dan zo'n klein kusje.

Die oudjes toch, van naast de deur,
ik kan er altijd terecht voor een dreupelke.
En soms vertellen ze dan over hun mooie reizen,
hun mooie dochter en over de liefde,
die toch zoiets raars en onvoorspelbaar is.

Zij koesteren heel wat samen.
De foto's aan de muur, de houten beelden van hun reizen,
het schaaltje waarop de koekjes worden geserveerd,
achter alles zit een heel verhaal, een verhaal dat zij kennen.
Het verhaal die zij zelf geschreven hebben, samen.

Een ongelooflijk boek zou dit zijn,
maar er zijn slechts twee exemplaren van afgedrukt,
één bij haar en één bij hem, geprint in hun geheugen,
bijna hetzelfde boek, maar toch niet helemaal...

Koboi, 2008

Sex

2008-12-21T17:03:00--02:00

Wow, een blog...

En wat een titel voor de eerste theorie !

Waar gaat het nu over? Wel, ik vind dat het voor vele vrouwen toch veel -of heel veel- makkelijker is om ergens snel iemand te vinden die bereid is om onmiddelijk met haar even een lekker potje sex te beleven.

Als je als vrouw, in bijvoorbeeld een café, bibliotheek, winkel, sauna of waar dan ook, op een man afstapt die jou aanstaat, met de directe vraag of hij niet meegaat om even lekker bij jou een portie stomende sex te beleven, om daarna weer te vertrekken, dan heb je heel veel kans dat die man het zeker al zal overwegen, en ook best veel kans dat het voor die man geen enkel probleem is, eerder een plezier als het ware. In enkele gevallen riskeer je wel een minder leuke opmerking, maar een slag in je kaak riskeer je volgens mij niet.

Maar als je nu als man even net hetzelfde zou doen...als je dan in bijvoorbeeld een café, bibliotheek, winkel, sauna of waar dan ook, op een vrouw afstapt die jou aanstaat, met de directe vraag of zij niet meegaat om even lekker bij jou een portie stomende sex te beleven, om daarna weer te vertrekken, dan heb je denk ik al weining kans dat die vrouw het ook nog maar zou overwegen, en nog minder kans dat ze ook toestemt. Bovendien, riskeer je toch wel een klap in je gezicht.

Voor een man is er, mits gebruik van een directe confrontatie, met onmiddelijke vraag naar sexuele activiteiten, heel weinig kans op slagen. Voor de vrouw echter is dit een effectieve methode.

Vele vrouwen overwinnen echter hun verlegenheid niet om deze aanpak ook in de praktijk toe te passen, maar pas op, er zijn er ! Ik zou zeggen dames, een oproepje, hou je niet in, probeer het eens, als de nood het hoogst is, overwin die vrees, zorg er gewoon voor dat enkel de man in kwestie de vraag hoort, fluister het in z'n oor terwijl je je hand op z'n been legt, of je arm rond z'n middel...

Voor de mannen: enkel op eigen risico te proberen, je weet nooit !! :-)

Die vrouwen toch hé, het is toch een mooi voordeel wat hen is toebedeeld.

Genegen groeten,

Koboi

Info over deze blog

2008-12-20T20:02:00--02:00

Welkom op m'n nieuwe blog.
Mijn blog is, om te lezen, voor iedereen toegankelijk.
Wil je echter een reactie plaatsen, dan kan dit enkel na registratie.
Registreren is simpel, kies een gebruikersnaam, een wachtwoord, geef je emailadres in en je zal een mailtje ontvangen met een link om je account te activeren. Eénmaal dat is gebeurd kan je naar hartelust reacties plaatsen op m'n blog-artikels. Er is ook de mogelijkheid om je paswoord te resetten, als je het bent vergeten.

Hier een korte uitleg bij de items in het rechtermenu:

Kalender: klik op een dag om de artikels van die dag te raadplegen
Blog doorzoeken: geef een zoekterm in klik op de knop en je krijgt links alle artikels waar je zoekterm in voorkomt
Categorieën: klik op een categorie en je krijgt links alle artikels die aan deze categorie zijn gelinkt (je kan ook een RSS-feed opvragen per categorie)
Archief: een overzicht per maand
Foto Albums: Een link naar de Foto Albums, die meestal bij een bepaald blog-artikel horen
RSS: deze blog in RSS-formaat, voor de liefhebbers
Advertenties: Google advertenties. Normaalgezien probeert Google de advertenties te matchen aan de inhoud van de site. En ja, als u er op klikt kan ik er een centje aan verdienen, maar dat is niet echt om over naar huis te schrijven. Wie weet staat er wel eens een interessante link in voor u.

Ik ben alles van dit systeem naar het Nederlands aan het omzetten.
Mijn excuses voor het Engels nog hier en daar in de interface van deze blog, ik ben eraan bezig ! :)

Veel leesplezier.

Groeten,

Koboi

Waarom een blog?

2008-12-20T18:08:00--02:00

Blijkbaar vertonen mijn hersenen rare kronkels, die soms ook anderen weten te appreciëren, of aan het lachen brengen. Dit blijkt vaak voer voor discussie, maar ook voor gelul en gezever.

Verschillende mensen zeiden mij al: “Koboi, waarom schrijft gij geen boek man? ”
Nu ja, de eerste keer lach je daar eens mee, maar de 13de keer dat iemand je dat vraagt, denk je toch zo even van: “Nou, moest ik nou es een boek schrijven...”. Maar dat is niet zo mijn ding, boeken, ik heb er zelf amper gelezen, ik geef het toe. Een boek kan je ook maar laten lezen aan anderen nadat je het eerst hebt volgeschreven en hebt gepubliceeerd, een vervelende beperking, vind ik toch.

Ik ben trouwens een ‘computerman’, zoals oudere mensen het soms omschrijven. Sommige hobby’s en het werk spelen zich voornamelijk af vóór het computerscherm, ik heb nochtans nog goede ogen.

Het was een collega op het werk, ... , die me voorstelde om een blog bij te houden op het wereldwijde web, om mijn gedachten over te zetten in tekst en te publiceren voor de hele wereld.
Hij zou het alvast lezen, zei hij, de dag nadat we op de trein een gesprek hadden over het bezoek door en het wel of niet bestaan van buitenaardse wezens. Maar hij meende het, hij zou het wel blijven lezen. Hij kijkt al soms uit naar die ene dag in de week dat hij mee mag patatjes (of frietjes) gaan eten met ons in het bedrijfsrestaurant, om weer één van m’n verhalen te aanhoren, ze amuseren hem. Bovendien legt hij zelf al linken tussen de verhalen, linken die vaak kloppen... een clevere dude, denk ik dan.

Nu denkt u zeker, ocharme die collega, hij mag maar één dag in de week patatjes mee gaan eten met z’n collega’s. Neen, niks van. De andere dagen krijgt hij s’avonds thuis lekker een gekookt maal voorgeschoteld. En op het werk eet hij dan z’n boterhammekes op, op z’n bureau.

Dus, een blog... dat leek me wel wat ! Maar hoe zou ik het indelen? waar zou ik het plaatsen? welk systeem gebruik ik ervoor? iets extern? iets wat ik zelf kan maken of onderhouden op een eigen server, hoe pakken we dit aan? Gelukkig is er Google, en heb ik een voorkeur voor code die ik zelf kan aanpassen in Coldfusion, één of andere scripttaal als php en asp, maar echt mijn ding. Ik vond BlogCFM v1.14, en het ziet er goed uit en praktisch en snel. Maar ik wil alles in het Nederlands, dus nog wat aanpassingswerk hier en daar en de zaak is klaar.

Mijn leven heeft, heel recent, een hele draai gekregen. Onverwachts en eerder ongewenst. Opeens is alles anders, moet alles anders. Opeens zijn mensen er niet meer, verdwijnt liefde als lucht, moet alles worden herzien en je kan er niks aan doen. Je kijkt toe en beleeft, je beeft en je weent, alles moet anders nu, m’n toekomst wijzigt, plannen moeten in de doos, maar ik doe ze niet op slot.
Dit is dus het "ideale moment" in m’n leven om een blog te starten. Een nieuwe blog, een nieuw leven, maar dezelfde ik. Ik hoop dat u er wat aan hebt ! Reacties zijn steeds welkom !