Weg weg weg ben ik
Ver ver, veel te ver
Waar bergen spuwen
en vrouwen kronkelen
om te overleven.
Waar dicht ver is en
ver slechts een droom.
Waar de zon baas is
en de regen lekker warm.
Regen in m'n hoofd,
verdwaasd, verdoofd.
Heeft het nog wel zin?
Verkopers op het strand: ´you buy? for luck!'
'No thank you. I'm a lucky guy'
7 vliegtuigen, enkele boten,
een vulkaanuitbarsting, levensgevaarlijke richels,
op de brommer door het zotte verkeer hier,
maar ik ben er nog. Luck is on my side.
So it seems.
Ver hiervandaan heb ik een dochtertje,
een superschatje, in een grijs land.
Mijn eigen zonnetje daar.
Maar al die weken zonder zonnetje zijn maar donker.
Werken om te wonen, werken om te eten,
en alles is onzeker, de gouden jaren zijn voorbij.
Alles moet, niks mag. Kiezen is er soms niet bij.
Sexy bikinis op het strand, als een plaatje in een reisgids,
ze doen me geen moer, weg ermee.
Enkel de zee, het ruisen van de golven,
de rode kanaries in de palmbomen
en een kokosnoot af en toe. Heb ik meer nodig?
Tuurlijk, maar wat?
Onbegrijpelijk hoe de keuze van 1 iemand
andermans leven en toekomst zo onderuit kan halen,
in een vingerknip, toch voor een tijdje.
Ik geloofde veel te veel in de mensen, alle mensen.
Misschien komt dat wel terug, beetje bij beetje.
Er zijn sterren die schitteren maar sterren zijn ver weg.
Er zijn lichtpuntjes, maar ze verplaatsen zich en ik
durf er soms niet naartoe stappen, ze verplaatsen zich,
zoals ik al schreef, en al dat stappen,
je zou er moe van worden, moedeloos ook.
Maar ik moet.Stilstaan heeft geen zin
en blijkbaar zijn er nog goede mensen, lieve mensen,
ik weet het wel, maar ik weet ook andere dingen,
ik weet veel te veel.
Daar vaart de Ferrariboot, die zag ik hier 5 jaar geleden ook,
sommige dingen veranderen niet,
en da's maar goed ook.
Ik hou niet zo van verandering. M'n goeie vrienden weten dat wel.
En ik word ziek van ruzie en geweld, m'n maag keert ervan.
Sommige mensen houden er blijkbaar wel van. Laat ze.
Sommigen verdraaien of negeren de waarheid,
gewoon om met zichzelf te kunnen leven. Laat ze.
Parels worden bolsters.
Deze wereld is te hard voor mij, maar ontsnappen heeft geen zin.
Het handjevol mensen die echt om me geven, die zouden het nochtans begrijpen.
Ze zouden zich niet bedrogen of belogen voelen, maar ze zouden wel treuren.
Treuren moet je mij niet leren, toch wil ik het ze niet aandoen, dus
blijf ik maar een beetje. Het geluk staat blijkbaar aan mn kant, opeens,
sinds m'n verjaardag, 31, toevallig net het omgekeerde van 13, ooit m'n
geluksgetal, nu niet meer.
Ik had hier moeten blijven 10 jaar geleden. Had ik maar, had ik maar,...
Maar het leven gaat verder en ik zie toch overal mooie dingen,
lieve mensen, kleine dingen die me weer moed geven.
Moed om er te blijven tegenaan gaan, om door te gaan.
Een beetje assertiever dan vroeger, een beetje meer beredeneerd,
voorzichtiger, maar op mijn eigen manier.
Mezelf op m'n best is best een leuke kerel, wel iets harder dan voordien.
Some things made me harder, wiser and smarter.
En misschien is dat maar best ook.
Het is nu al de laatste avond op dit onvoorstelbaar mooie eiland.
Morgen weer de boot op, verder, vooruit en in tijd toch dichter bij huis.
Thuis... 't blijft toch altijd een speciale plaats, waar vrienden dichtbij zijn,
waar m'n kleintje op me wacht en misschien wel meer... we zien wel !

Groetjes vanop het prachtige zonnige strand van Gili Trawangan,
ergens tussen Bali en Lombok in Indonesia.

Koboi