Het is zondag, in de vroege avond.
Ik sta in m'n inkomhal,
met m'n prinsesje op m'n arm.
Ze is 21 maand, een schat,
haar armpjes rond m'n nek geslagen,
haar hoofdje op m'n schouder.
Ik druk ze nog es hard tegen me aan,
binnenin huil ik.

Mama is net klaar met het gerief in de auto te laden,
ze neemt ons meisje over, ik geef ze nog een kus.
Ik hou me sterk en roep haar nog vrolijk toe: Dadaa, Love you !
'Lauf joe' roept ze vanuit haar autostoeltje en ze zwaait.

De auto, die rijdt weg, m'n deur gaat dicht
en ik zak in elkaar, huilend, snikkend,
een hoopje tegen de muur.
Het is koud, zo koud...

Koboi