Lang geleden, toen ik net het domein Levensgenieter.be had geregistreerd (én www.delevensgenieter.be) had ik in PhotoImpact een diertje gemaakt als mascotte van de site.
Ik vond de bestandjes onlangs terug op een oude disk en wil ze jullie niet onthouden. Ik heb ze even in een simpele storyboard geplaatst :)
Henky is een echte werkmier !
Na het werk gaat Henky wat spelen met de bal:
Na het spelen lekker eten :
En dan ontspannen :
En voor het slapengaan nog even surfen op het net !
Het is zo erg dat er geen woorden voor zijn, wat er is gebeurd in Dendermonde in de creche Fabeltjesland. Het is schandalig in het kwadraat en dan nog eens maal een miljard.
Ik las deze week in de krant dat de twee hoofddaders van de vergiftigde melk in China de doodstraf hebben gekregen. Zij mengden bewust melamine in de melkpoeder wat minimum zes zuigelingen het leven heeft gekost. Wel, ik vond het niet onrechtvaardig dat ze de doodstraf kregen. En iets tussenin rechtvaardig en onrechtvaardig kan toch niet bestaan. Ik kan er dus alleen maar uit besluiten dat dit een rechtvaardige straf is.
Maar wat zullen ze doen met die krankzinnige zot die zich zoiets in het hoofd heeft gehaald. Ze zouden hem op de grote markt in Brussel in een kooi moeten plaatsen zonder eten, zonder kleren, tot hij sterft. Je kan geen straf bedenken die goed genoeg is. Het zou niet mogen zijn. Het had niet mogen gebeuren. Als zulke mensen ooit terug op straat komen is het om nog meer toekomsten kapot te maken, we mogen dat niet toelaten. Heel ons landje voelt mee met de ouders, maar wat ze voelen is waarschijnlijk niet te begrijpen. Ongeloof en angst, verdriet en medeleven slaan alom toe.
We kunnen maar hopen dat zoiets nooit meer gebeurd. Er is al veel te veel gebeurd. Het is tijd voor een ommekeer, om verantwoordelijkheid te nemen, ook door de jeugd.
Het ga jullie goed daar in de babyhemel. Gouden papflesjes, tutters van aardbei, de wolkjes als kussens en lieve verzorgsters, waarvan jullie eentje reeds kennen, omringen jullie en jullie zijn in ons aller gedachten.
Je hoeft je dus niet meer te registreren op de blog om een reactie te plaatsen.
Je moet wel een naam en emailadres invullen, maar het emailadres wordt niet publiek getoond.
Enkel ik kan dit zien.
Indien je geregistreerd bent moet je niet elke keer je naam en emailadres invullen, en moet je ook de antispam-key niet meer overtikken bij het plaatsen van een reactie.
De keuze is aan u dus, maar ik zou zeggen, hou je niet in en plaats es een reactie !
Wat is een gefrituurde Mars-reep, ook wel Deep-Fried Mars Bar genoemd?
Simpel, het is een Mars-reep in zoiets als beignetbeslag gewikkeld en dan even gefrituurd in de frietpot,
niet meer en niet min. Maar waarom zou je zoiets begot eten? Wel, je zou nog versteld staan. In sommige
Schotse frituren worden er rond de 200 per dag verkocht, voornamelijk aan scholieren.
Ik geef je hieronder alvast het recept en nog enkele weetjes over de fameuze gefrituurde Mars-reep. Ik
had er alleszins nog nooit van gehoord tot voor kort, toen een collega erover begon. Ik ging op onderzoek uit
en stond verbaasd.
Dit recept zou ontstaan zijn rond 1995 in Aberdeen in Schotland. Er werd in de Daily Record in augustus dat jaar
een artikel over geschreven. In 2004 is er een onderzoek naar gebeurd omdat men dacht dat het enkel een Urban Legend was.
David Morrison (Greater Glasgow NHS Board, UK) en Mark Petticrew (MRC Social & Public Health Sciences Unit) bezochtten
300 frituren in Schotland. 22% daarvan verkocht de Deep-Fried Mars Bar. 17% had ze vroeger verkocht, maar nu niet meer.
De gemiddelde verkoop van de frituren die er verkochtten was 23 Mars Bar's per week. 10 frituren verkochten echter tussen de
50 en de 200 van deze caloriebommen per week.Ook op sommige plaatsjes in Engeland en Noord-Ierland is dit product verkrijgbaar.
Mars zelf is er nooit gelukkig mee geweest. Mars zou wel de volledige steun hebben gegeven aan een zaak op het strand
in Sidney, Australia. De "Sydney's Bondi Surf Seafood fish and chips shop". Hier wordt de diepgevroren Mars-reep in een
beslag van kokosnoot gefrituurd en bij het serveren bestrooid met poedersuiker. In andere plaatsen in Australië kan je
deep-fried Moro-Bars krijgen. Een Moro Bar is een beetje hetzelfde als een Mars maar erg populair in Australië.
Koel de Mars-reep af door ze niet te lang in de diepvries te plaatsen. De reep mag niet helemaal bevrozen zijn.
Je kan ze ook gewoon enkele uren in de gewone frigo leggen.
Meng de melk, bloem en het ei en de eetlepel olie in een kom
Klop dit op tot een crèmig beslag.
Verhit uw frituurolie (liefst dierlijk olie, geen plantaardig, je kan ook cocos-olie of andere gebruiken) op 160 graden.
Hul de Mars-reep volledig in het gemaakte beslag
Frituur dit enkele minuten tot het beslag-omhulsel goudbruin is.
Dien op met wat poedersuiker of chocoladesaus :)
Deze snack zou ongeveer 420 calorieën bevatten (zonder de poedersuiker of chocoladesaus wel te verstaan).
Smakelijk en laat het me weten of het lekker is, ik heb het nog niet zelf geprobeerd !
Deze morgen zat ik aan de keukentafel met de dochter op m'n schoot. Ze was in mijn koffie aan het roeren. Op de radio belde een man om zijn liefde te verklaren via de radio aan z'n vrouwtje.
Dat deed me terugdenken aan die keer dat ik dat ook heb gedaan, waarna mijn (ex-)vrouw ook heeft teruggebeld en ook vanalles over mij wist te vertellen ! Maar het deed me verder niks.
De radioman belde echter de vrouw op en ze was aangenaam verrast, net wakker, sleepy voice, en ze zei: "Zoetje, ik hou ook van jou, ik zal jou nooit in de steek laten en sta altijd aan je zij".
Ouch. Het kraakte binnenin, ik begon te huilen. M'n kleine mie had het gezien en vroeg: "papa dietig ?" (papa verdrietig). Ik zei ja. Dan zei ze: "papa nie wenen" en gaf me een natte smakkerd op m'n mond. Zooo lief ! En ik kreeg er nog een knuffeltje gratis bij. Het ging terug voorbij. Het leven ging terug verder, met slechts één vrouw die me met hart en ziel graag ziet: ons kleine meisje, ons prachtige dochter, mijn prinses !
De woorden van die dame op de radio bleven wel hangen. Kon zij me dat maar zeggen, haar lieve mama...
Ongeveer 3 jaar geleden schafte ik mij een PDA aan, ook wel eens PocketPc genoemd (zie de afbeeldingen hiernaast).
Ditzelfde model maken ze natuurlijk niet meer, deze markt gaat namelijk heel snel, maar toch houdt m’n lieve Hexa nog goed stand tegenover de nieuwste modellen ! Ik kocht toen redelijk bewust een beetje futureproof, en ik beklaag het me zeker niet. Maar onlangs, deze week, begaf ze het, een kort maar triest verhaal....
... ik haalde haar vanuit de lade, haar batterij was plat, haar backupbatterij ook, daardoor was haar geheugen weer geflashed, kortom alle instellingen weg ! Enkele maanden lag ze daar reeds, ongebruikt, ervoor enkele weken in de wagen, alleen gelaten. Ze had me nochtans al goede diensten bewezen in het verleden, ik was haar een beetje uit het oog verloren. Ik nam haar bij de hand en dacht dat ik haar wel terug kon gebruiken. Ik zit namelijk met het idee een Eee-PC (netbook) te kopen, maar misschien kan ik me wel redden met m’n goeie lieve 3 jaar-oude Hexa. Ik vulde haar batterijen met stroom en sprak haar aan, een cleane windows mobile 2003, inclusief windowslogo’s wachtte me op, geen enkel programma te bespeuren, geen enkel documentje... Ik wou haar terug nieuw leven inblazen en besloot haar ROM-update er opnieuw in te pompen en daarna alle programmaatjes die ik wil op haar interne geheugen te installeren. En opeens, in het midden van die ROM-update loopt ze vast. Weet ze dan niet meer hoe het moet? Is ze het verleerd? Haar backlightverlichting was weg, maar ik kon op het scherm enkele lettertjes ontwaren, als ik goed keek. Meer dan USB V1.01 kwam er niet op. Daar ging ze ... dus ik ging es googlen.
Ik vond natuurlijk onmiddelijk iemand die met hetzelfde probleem had gekampt. Zijn toestel was echter nog binnen garantie toen en HP heeft hem een nieuw gestuurd... dat voorspelt, mijn Hexa’tje is namelijk reeds een jaar uit garantie, dus op HP moest ik niet rekenen. Andere sites raadden een hardreset aan, maar daardoor ging enkel het scherm weer volledig op zwart waarna er terig diezelfde melding op kwam. Laplap ! Ze reageerde dus nog wel een beetje. M’n pc herkende haar echter niet meer, ook niet als ze in haar cradle zat. Maar hij zag wel een vreemde USB-connectie. Aha, meer dan ‘er is een connectie’ en ‘ze reageert’ heb ik niet nodig om te beseffen dat er een manier moest zijn !
Ondertussen waren dus al 3 uren voorbij, maar ik duinde verder, als ik iets heb, is het wel geduld. En daar stond het opeens, op een forum, in een pdf-bestand, een redelijk ingewikkelde procedure om er een nieuwe ROM in te forceren als ze in deze staat verkeert. Magnifique, mijn printer spuwde me de procedure toe. Voor de niet-computeraars is het nu even lachen geblazen waarschijnlijk, maar ik wil toch even kort de reanimatie van m’n dierbare Hexa uit de doeken doen !
Ik had ook toch even HP gecontacteerd. Die bevestigden dat mijn HX4700 niet meer te reanimeren was, toch niet zonder aanzienlijke kost... Laat maar dus.Ik ging dan liever zelf aan de slag. Ik moest op mijn Windows Vista een speciale USB-driver installeren waardoor die ‘vreemde usb-connectie’ die hij reeds zag niet meer vreemd was en hij er dus iets mee kon doen, mn Vista’tje. Ik draaide een speciaal programmaatje van die website en die vond direct het geheugen in m’n pocketpc, de brains van m’n Hexa’tje, of zeg maar eerder, haar opslagruimte. Ik kreeg er zelf technische details van die ik nog nooit eerder had gezien, ook niet in de specificaties, cool ! Verbonden ! Er stond in de procedure dat het toch wel even kon duren en je best een pot koffie zet en even een krantensite bezoekt. Dat deed ik dus. Een uur later was het ding nog bezig. Ik vertrouwde het zaakje niet. Er stond ergens wel vermeld dat het beter werk vanuit Windows XP.
Ik ondernam vol goede moed een tweede poging. Ik startte m’n pc op met Windows XP (ik heb namelijk een dualboot, ik heb zowel XP als Vista op de pc, handig zo zal blijken).
Daar begon ik opnieuw. Ik installeerde de drivers, ik startte het connectieprogrammaatje, en er zat opeens meer beweging in dan bij Vista. Ik zag een ‘verloopbalkje’. Er kwam telkens een streepje bij, en de lijn werd langer, dan een tweede lijn, derde, ... 67ste..., ik ging dus terug een pot koffie zetten !
Toen ik een halfuur later terug beneden was, was het zaakje gestopt, met een errormelding... maar dat stond ook zo in de procedure. Dan moest ik bij mijn Hexa een clean reset uitvoeren (jaja, da’s iets anders dan een hard reset, soit). Daarvoor moet ik twee knoppen samen inhouden, die enkele cm van elkaar zijn verwijderd, en met een pennetje in zo’n gaatje ook een knopje indrukken, allemaal tegelijk... Na de vingerpositie te hebben ontdekt die dit mogelijk maakte drukte ik de knoppen in en het pennetje in het gaatje, ze lichtte op ! Ik moest op de Calendarknop drukken om een Cleanreset te bevestigen. En hop daar was ze. Ik heb ze natuurlijk onmiddelijk voorzien van het nieuwe Windows Mobile 6.1 besturingssysteem ipv van haar oude Windows Mobile 2003. De Pocket-OfficeSuite zat er ook reeds ingebakken, cool ! Excel, Word en Access, altijd handig. Ze was terug, ik installeerde nog m’n favoriete software op haar geheugentje en personaliseerde de background en de menu’s en ze was weer fully operational, zelfs meer dan ervoor. Hier een kort overzicht van wat ze kan, en in huis heeft:
- Een handige mediaspeler voor filmpjes en muziek (nee, niet Windows Mediaplayer, wel TCPMP), en een programmaatje om DVD's op een Compact Flashcard te pompen in de aangepaste kleine resolutie.
- Windows Pocket Office (Access, Word, Excell)
- Spelletjes: Bejeweled, Uno, Patience, Tetris, Pool (met de styluspen biljarten)
- Draadloze netwerkverbinding voor connectie met de pc beneden waardoor ik al m’n mediafiles (muziek en filmpjes) er live naartoe kan streamen ! Handig. Met een hoodtelefoon eraan is het dus een goede mp3-speler ook !
- 1 GB geheugen nu (1 SD-kaart van 512 MB en 1 CompactFLash-kaart van 512 MB)
- Een handige programma om m’n foto’s te bekijken. Ook handig als backupdevice van een SD-kaart uit m’n fototoestel, waarna ik het terug kan leegmaken en weer foto’s trekken.
- Een emailprogramma (meerdere pop3 accounts)
- Een webbrowser (verticaal 640 op 480 pixels)
- Een FTP-client, waarmee ik in nood zaken aan m’n sites kan veranderen vanop m’n pocketpc.
- Skype (handig ook om naar m’n vast toestel te bellen als ik em niet meer vind, of naar m’n gsm, zolang je niet opneemt kost het toch niks)
- MSN
- Agenda en Takenlijst
- TOMTOM-navigatie, mits bluetoothconnectie naar mn mini-gps ontvanger van 4 bij 5 cm, 2 cm dik.
Hieronder een overzicht van haar technische uitrusting:
- TFT-Touchscreen, 4 inch scherm, FULL VGA van 640 op 480 pixels (3 jaar geledentop class, nu nog zeldzaam op de nieuwste pocketpc’s die vaak maar 320 op 240 pixels weergeven)
- Wifi
- Bluetooth, waarmee ik bvb op de trein, verbonden met m'n gsm het internet ermee op kan.
- Infrarood (je kan er afstandsbedieningen mee vervangen en programmeren)
- Slot voor SD-kaart (standaardformaat, niet de Micro-SD)
- Slot voor Compact Flash-kaart
- Processor: 624 MHz Intel Bulverde
- Geheugen: 64 MB SDRAM + 128 MB Flash ROM
- Stereo hoofdtelefoon uitgang
- Microfoon, makkelijk dictafoonfunctie + voor gebruik met Skype !
- Zwarte magnesium metalen behuizing (geen plastic case dus)
- Afmetingen: 131 x 77 x 14,9 mm
- Gewicht: 187 gr
Tegenwoordig is er zelf maar ongeveer 1 toestel op de markt met bijna dezelfde schermresolutie (800*480), iets breder dus. Ze noemen dat nu High Definition voor pocket pc’s... Het draait ook op Windows Mobile 6.1 en het ding kost meer dan 600 euro en bevat ook wel een camera, en je kan hem als telefoon/GSM gebruiken ook. Ik kan met m’n Ipaq HX4700 enkel bellen via Skype, maar ik hou het ding dan gewoon tegen m’n oor, als een gewone telefoon. Uiteindelijk ben ik dus heel tevreden van de hele reanimatie-operatie. Ik denk dat ik de eee-pc maar even laat voor wat hij is (365 euro), ik kan me wel behelpen met m’n trouwe Hexa.
Ja, ik wou haar absoluut een naam geven toen ik haar kocht en met de H en de X in het modelnummer vond ik Hexa wel gepast. Als ze tegenstrubbelt is ze Hexa de heks, en als ze vlotjes meewerkt is ze m'n superhandig hulpje , een ware kunstenares.
Link naar site met details van de Ipaq HX4700 (wel niet meer leverbaar) Link naar site met details van de nieuwe HTC Touch HD NL, die er redelijk mee valt te vergelijken.
Om te beginnen moest ik naar de douane, in Gent, niet zo ver van de Weba, daar aan de haven, op een rond puntje.
Het was een oud gebouw, een stoffige gang vol groene kabinetkasten, waardoor de loketgang maar de helft zo smal meer was.
Een stuk of 5 loketten, als ik me niet vergis. Ik moest me wenden tot het verste loket, waar ik met al de correcte
papieren in m'n hand m'n aanvraag uitlegde. Het juffrouwke keek me heel raar aan en moest haar supervisor erbij halen.
Iemand van de bureaus daar door het deurtje naar rechts. Ik hoorde ze door de telefoon iets zeggen van: "mijnheer
wil een moto importeren uit Nederland die daar is geïmporteerd vanuit België". Dit was blijkbaar even te moeilijk voor hen.
Het klinkt wel eigenaardig, maar ik versta het natuurlijk onmiddelijk. Voor die garage in Nederland is Antwerpen de dichste
haven, dus, ipv hun container scooters in Rotterdam te laten aankomen, doen ze dat in Antwerpen. Dus ze moeten ze eerst
importeren in Nederland, anders mogen ze ze niet verkopen in hun winkel. Is dat nu zo moeilijk?
Er kwam me dus een andere, oudere vrouw te hulp ipv de juffrouw. Ze bekeek enkele documenten en vond al een probleem.
Ze moest het douanebewijs hebben (het orginele importdocument ofzo) van de scooter naar Nederland. Dus het document van de verkoper in mijn geval.
En daarop staat ook het bedrag van aankoop. Ik weet dat er 30 scooters in zo'n container zitten. Dus dan zou ik de
aankoopprijs kennen, dat kan ik toch niet maken. Uitendelijk was mevrouw akkoord dat het een copy betrof en dat het bedrag
doorstreept was. Ik ging naar huis, belde de verkoper, die faxte de documenten en ik ging terug naar de douane te Gent.
"Vwala madam, het importbewijs...". Ze nam het aan, het leek OK, hiphop, ze bladerde door naar de factuur van de garage.
Oei, een tweede probleem mijnheer (kon ze dat nu niet gezegd hebben toen ik er enkele uren ervoor met al m'n documenten stond?):
"U hebt in Nederland 19% BTW betaald, maar de BTW moet in België betaald worden -21%- als u dit voertuig importeert" ... Moeha !
Ik moest een nieuwe factuur voerleggen van de garage zonder de BTW, kan je je dat nu voorstellen. Ik zei dat ik gerust de 21%
btw wou betalen, maar dat ik ook de 19% in Nederland wou betalen (was al betaald), dat ik daar geen probleem mee had.
Nog wou ze een nieuwe factuur... de bitch, ik dus terug naar huis. Ik belde de verkoper, die zei dat er reeds 10 geïmporteerd waren,
waaronder twee via Gent, en dat ze toen die documenten wel allemaal volstonden. Ik belde dus direct naar de douane in Brussel.
Ik legde heel de situatie uit, en mevrouw zei: "wel mijnheer, u hebt gelijk, ze zijn mis in Gent, maar de normale chef is in congé,
het is een vervanger, u moet dat verstaan hé". Ik vraag aan haar of zij naar de bureau in Gent wou bellen, en ervoor zorgen dat ik
nog een keer mocht terugkomen (net voor sluit, rond 15h30) om uiteindelijk al mijn documenten te ontvangen. Zonder die documenten
kon ik ook geen aanvraag doen voor inschrijving bij de DIV. Ik dus terug naar Gent, de derde keer die dag.
Ik had een dagje vrij genomen, ik dacht 's morgens kan ik naar de douane gaan en dan op het gemak thuis met m'n vrouwtje (die ik toen
nog had), maar nee, het werd een hele dag douane, bellen, faxen, over en weer rijden...
Opeens was de oudere dame verdwenen in Gent, het juffrouwke stond me terug te woord alles bleek OK, want mijn documenten
waren allemaal OK, Brussel had gebeld. Oef. Ik moest alleen naar loket twee gaan om die 21% btw te betalen en een ontvangstbewijs te
krijgen. Dat kon niet aan loket 5, dus ik moest echt naar loket twee, om dan met dat bewijsje terug naar loket 5 tegaan, waarna
ik mijn documenten zou krijgen. Nochtans is dat daar 1 groot open bureau achter al die loketten, maar ik deed wat men van me vroeg.
Ik ging naar loket 2. Daar zat niemand. Dus ik bleef er wat staan. De andere 4 medewerkers zien dit, maar reageren eerst niet.
Opeens beginnen ze tegen elkaar: "Zeg, waar ziet ie nu were, jès zeker were buiten één gaan smoorn", ze keken door de ruit en riepen
hem. Het was al bijna vier uur, en opeens was hij er. Hij kwam toe en de mevrouw van loket 1 begon direct te 'ruttelen'.
Dat ze de kas wou afsluiten, en dat hij zich moet haasten, want anders kan ze niet op tijd weg. Ik betaal, krijg m'n bonnetje,
ga naar loket 5, krijg m'n papieren en ik ga naar huis. Was me dat een klotedagje. Vincent Vanquickenborne met zijn 'vereenvouding
van de administratie' mag eens langs gaan bij financiën/douane en de DIV. Nog pakken werk te doen daar, zeker weten !
Dan moest ik een verzekering zoeken, anders kon ik hem ook niet laten inschrijven.
De verzekering had namelijk de importdocumenten nodig.
Sommige banken konden het voertuig gewoonweg niet verzekeren, omdat het in hun database niet was gekend.
Welk merk? Zhejang Xingyue? Model: XY150ZK? Hoe rap rijdt da? Welke motor zit daarin? Heeft dat drie wielen?
Hoeveel PK? Hoeveel CC? Jawadde ... curieuzeneuzen dat da zijn ! Qua verzekeringen kan je het vergelijken met
een quad, en die worden door sommige maatschappijen wel zonder probleem verzekerd, dus ik vond uiteindelijk,
dichtbij huis zelf, een interessante verzekering.
Daarna moest ik het voertuig laten inschrijven. Maar dat kon ik niet zomaar, omdat er voor dit voertuig nog geen
belgische gelijkvormigheidsattest was uitgereikt (en ik bezat enkel het Europees gelijkvormigheidsattest).
Kortom, het merk en model zijn niet gekend voor de DIV (dienst inschrijving voertuigen). Heel raar, want er rijden er zo al rond.
Ik moest me wenden tot een speciale afdeling van de DIV te Brussel. Ik kreeg die mannen niet te pakken (blijkt een bureau
van 3 personen te zijn die een hele hoop faxen moeten verwerken, en ze zaten enkele weken achter met de follow-up.)
Uiteindelijk kreeg ik er iemand te pakken na heel veel laten rinkelen op de drie nummers.
De man kende mijn voertuig wel. Hij kon me zo'n attest bezorgen, een soort zegel die ik dan op het DIV-formulier moest kleven.
Uiteindelijk was dit dus nog het minste... het heeft wel een week of drie geduurd.
M'n moeder was zo vriendelijk om met de documenten (Verzekering, speciale klever DIV, factuur) mijn inschrijving te gaan voltooien
en om m'n nummerplaat in ontvangst te nemen.Het begint met WEB, de plaats via waar ik hem kocht. Ik mocht er dus de baan mee op, eindelijk.
Ik snap er zelf niet zoveel van, het is namelijk een motor-nummerplaat, zo een vierkantje met 3 letters en drie cijfers, zwart op geel.
Maar het is een scooter, met 150cc. Daarom is het hier een 'moto', lol. Alles vanaf 149 cc heeft een motorplak nodig.
Maar ik heb er geen motor-rijbewijs voor nodig. Qua rijbewijs gelden de regels zoals deze van een quad, omdat het geen tweewieler is.
Daarvoor moet je reeds een jaar een auto-rijbewijs hebben, thats it. Dus ik mag er mee rijden, met m'n driewierscooter met dak en
motorplak, zonder motorrijbewijs, zonder helm zelf en zonder gordel, want ik heb een dak... Geraak er maar eens wijs uit.
Ik heb dat helemaal uitgepluist en blijkt correct te zijn. Het valt een beetje tussen de wetten in, en mits logische conclusies kom je
er wel, maar de flikken vaak niet... een gordel is er niet, een helm is wettelijk niet nodig erop, maar toch draag ik er één, je weet nooit dat iemand mij
in de zijkant meeheeft, en ik eruit vlieg ... ik wens het mezelf niet toe, maar ik heb dan toch een helm aan !
En ondertussen rijd ik er dus al een tijdje mee, met slechts enkele kleine probleempjes, sjah, die chinezen hé !