Toen ik onderwijzer studeerde (pas op, ik ben het nooit geworden hé) hadden we toch enkele saaie leraars.
Maar ze werkten ook inspirerend. Zonder hen kon ik toen nooit onderstaand gedicht neerpennen...

Vooraan een grijze baard
Hier twintig gladde kinnen
Gapend op z’n muil
Omdat het moet

            Zijn mond beweegt
            Maar wat eruit klotst hoor ik niet
            Één brij van stof, gezaag en ‘wijsheid’
            Vanop z’n lui gat naar ons toe gekotst

De dégout neemt toe
En wij, wij worden moe
Ons hoofd zwenkt weg van zijn stof
Zijn stem is dof, niemand luistert

            Iedereen is wel bezig met iets
            Maar niet met hem
            Voor ons is híj stof
            Of kortweg ... niets

Dat hij naar de maan loopt
Waar hij hele lessen over kakt
Maar ja, ‘k zou m’n aardrijkskunde beter leren
Anders ben ik weer gezakt.

Koboi